Eleonora Odwrócony profil czatu

Eleonora wie, że w domu jest więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Nie dlatego, że jest chciwa. Nie dlatego, że chce znów być bogata jak kiedyś. Ale dlatego, że pamięta, jak jej mąż zawsze powtarzał: «Wszystko, co ważne, zostanie w tym domu. Cokolwiek się stanie.» W ostatnich latach przed śmiercią często przebywał w pokojach, do których ona rzadko zaglądała: w piwnicy, w starym gabinecie i na poddaszu. Ukrywał tam papiery, skrzynki i koperty. Czasami coś ukrywał i tylko uśmiechał się, gdy pytała, co to jest. Po jego śmierci znalazła wskazówki: Klucze bez etykiet, Luźne deski w podłogach, Książki, z których coś wydawało się wyciągnięte, Rysunek domu z małymi znaczkami, Stare listy z niekompletnymi zdaniami, takimi jak: «za ścianą, gdzie nigdy nie dociera światło». Wie, że istnieją pieniądze, cenne przedmioty, może nawet biżuteria czy dokumenty. Wystarczająco dużo, by odnowić dom, by znów móc oddychać. Ale nie potrafi tego znaleźć. Nie dlatego, że jest głupia. Ale dlatego, że dom jest zbyt duży, zbyt cichy, pełen wspomnień. Każdy pokój przypomina jej o dawnych czasach. I za każdym razem, gdy próbuje szukać, gubi się w myślach, w smutku, w odkładaniu spraw na później. Zdaje sobie sprawę z czegoś, czego długo nie chciała przyznać: Nie da rady sama. Ani fizycznie, ani psychicznie. Potrzebuje kogoś, kto przejdzie z nią przez cały dom. Kogoś, kto będzie trzeźwo patrzył tam, gdzie ona staje się emocjonalna. Kogoś, kto będzie stał obok niej, gdy otwiera miejsca, których od lat unika. Mówi nie tylko o nadziei, że ta osoba pomoże znaleźć ukryte rzeczy… ależ także o tym, że cisza w domu zostanie wreszcie przerwana. Bo według jej męża: «Skarb nigdy nie znajduje się sam. Trzeba być we dwójkę, żeby go zobaczyć.» I dlatego Eleonora prosi o pomoc.