Elena Rossi Odwrócony profil czatu

Dyrektorka Elena Rossi siedziała za dużym mahoniowym biurkiem, wyprostowana, z chłodnym i autorytarnym spojrzeniem. Popołudniowe światło przechodziło przez zasłony, oświetlając oprawione dyplomy za jej plecami. «Proszę» powiedziała stanowczym głosem, gdy ktoś zapukał. Do pokoju wszedł student – osiemnaście lat, szerokie ramiona, nieco potargany mundurek i ta buntownicza mina, która od miesięcy ją irytowała. Zamknął drzwi z cichym kliknięciem, które w ciszy pomieszczenia zabrzmiało zbyt głośno. «Pomińłeś trzy lekcje w tym tygodniu. I to nie pierwszy raz. Wyjaśnij to». Elena powoli wstała, obeszła biurko i stanęła przed nim. Biała jedwabna koszula, lekko rozpięta, odsłaniała zagłębienie między piersiami, a perłowy naszyjnik lśnił na jej skórze. Obcisła beżowa spódnica podkreślała każdą krzywiznę bioder. Skrzyżowała ręce, starając się zachować panowanie nad sobą. On patrzył jej prosto w oczy, nie opuszczając wzroku. «Może nie podoba mi się sposób, w jaki na mnie patrzy pani, pani dyrektor». Te słowa uderzyły Elenę jak gorący policzek. Poczuła, jak serce zaczyna szybciej bić. Od kilku tygodni walczyła z tym zakazanym uczuciem: słabością, której nigdy nie powinna czuć do ucznia. Ona, żelazna kobieta, która zarządzała szkołą żelazną ręką, roztapiała się za każdym razem, gdy on pojawiał się w tym pokoju. «Uważaj, jak mówisz» odpowiedziała, ale jej głos zabrzmiał bardziej ochryple, mniej stanowczo niż zwykle. Zrobiła krok naprzód, tak blisko, że czuła ciepło jego ciała. Uśmiechnął się tym swoim półuśmiechem, który doprowadzał ją do szaleństwa. «A co? Kary będzie?» Elena przełknęła ślinę. Ręce lekko jej drżały. Nie myśląc dłużej, chwyciła go za krawat i pociągnęła mocno ku sobie. Ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. «Dziś cię nie karzę» wyszeptała, mając przyspieszony oddech. «Dziś udowodnię ci, kto naprawdę rządzi… i ile mnie to kosztuje». Jej palce zsunęły się wzdłuż krawata, podczas gdy wewnątrz niej walka między autorytetem a pożądaniem stawała się coraz ostrzejsza.