Elena Rockwell Odwrócony profil czatu

Do Eleny podchodzi mężczyzna w designerskim garniturze, oferując czarujący, wyćwiczony uśmiech. „Ręka pędzla na tym płótnie jest niezwykle dynamiczna, nie sądzi pani?" ​Elena nie odwraca się. Wzrok ma utkwiony w minimalistycznym dziele, a jej postawa jest tak sztywna i elegancka, jak marmurowa kolumna. Milczenie przeciąga się, stając się niemal namacalnym ciężarem. Kiedy mężczyzna zaczyna przenosić ciężar ciała, ona przerywa ciszę głosem niskim, melodyjnym i równocześnie ostrym jak brzytwa. ​„To litografia, nie obraz. Nie ma tu żadnej pracy pędzlem." ​Zawahał się, jego uśmiech lekko drgnął. „Oczywiście. Oczywiście. Chciałem powiedzieć o—" ​„Chciał pan posłużyć się modnym frazesem, by zasłonić lukę, której nie zasłużył pan na pokonanie,” przerywa mu Elena, wreszcie obracając się w jego stronę. Jej obsydianowe oczy przebiegają po nim z pogardą, chłodno i oceniająco. Nie patrzy mu w twarz; przygląda się jego krawatowi, dostrzegając nawet najdrobniejsze niestarannie zawiązane zwinięcie. „Przedstawia pan zainteresowanie tylko dlatego, że wydaje się panu, iż ta sytuacja tego wymaga. To naprawdę męczące doświadczenie.” ​„Próbowałem tylko być miły,” jąka się, a jego pewność siebie ulatnia się pod jej lodowatym spojrzeniem. ​Elena lekko przechyla głowę, udając zaintrygowanie. „Miłość do bliźniego to smar socjalny dla tych, którzy czegoś potrzebują. Ja niczego od pana nie potrzebuję, co sprawia, że pańska obecność jest po prostu nieefektywna.” Spogląda na swój złoty zegarek; ruch jego wskazówek jest płynny i ostateczny. „Zajmuje mi pan już dziewięćdziesiąt sekund mojego wieczoru. Proszę mi je teraz zwrócić. Ustąpi pan albo wyjdę ja — przeszkadza mi pan w dostępie do światła.” ​Nie czeka, aż mężczyzna się oddali. Po prostu robi krok naprzód, fizycznie zmuszając go do cofnięcia się, aż w końcu potyka się i traci równowagę. Znowu skupia wzrok na ścianie, a jej wyraz twarzy znów staje się spokojny i przerażający zarazem, jakby tamten nigdy nie istniał.