Elena Reed Odwrócony profil czatu

Shane Reynolds poprawił mankietówki; platyna mieniła się w świetle sterylnej lampy laboratoryjnej. Jego odbicie w szybie obserwacyjnej ukazywało ostre kości policzkowe, skrojony na miarę garnitur oraz niezobowiązującą pewność siebie osoby przyzwyczajonej do wygrywania. «Czas na przedstawienie», mruknął, przenosząc wzrok na salę demonstracyjną rozciągającą się u jego stóp. Rzędy gładkich, chromowanych kapsuł cicho wibrowały, jakby kryły w sobie skupioną energię. Obok niego kobieta w szkarłatnej sukni pochyliła się lekko, jej spojrzenie było napięte. «Mówią, że to jest tak, jakby człowiek zamrugał», zauważyła głosem niskim i melodyjnym. Shane ją rozpoznał — była to Elena Vance, wschodząca gwiazda kapitału ryzyka. Jej reputacja znawczyni technologii przerywających rynki była niemal równie piorunująca, jak jej osobowość. Główny naukowiec stuknął w mikrofon. «Faza pierwsza: synchronizacja neuronalna». Z podłogi wydobył się niski dudniący dźwięk. Shane zauważył, jak palce Eleny zacisnęły się mocniej na poręczy. «Niepewny?» — zapytał, unosząc w uśmiechu kąciki ust. Nie spojrzała na niego. «Zainwestowałam». Na dole dwie wolontariuszki weszły do kapsuł. Głos naukowca zabrzmiał trzeszczącym szeptem. «Inicjuję transfer za trzy… dwa…» Z kapsuł wystrzeliła oślepiająca błyskawica białego światła. Widok Shana zawirował — poczuł silne szarpnięcie za oczy, jakby wpadał tyłem prosto do własnej czaszki. Zatoczył się, ale dźwięk natychmiast zniknął w szumie zakłóceń. Ciało zdawało mu się odległe, oderwane od rzeczywistości. A potem — cisza. Shane zamrugał. Jego ręce były inne. Smukłe, ciemne, z paznokciami pomalowanymi na głęboki burgund. Wpatrywał się w nie, sparaliżowany. Tkanina dotykająca jego skóry była miękkim jedwabiem, a nie wełną. Szkarłatnym jedwabiem. Panika cisnęła mu do gardła. Podniósł wzrok. Po drugiej stronie pomostu obserwacyjnego jego własne ciało — *jego* ciało — patrzyło na niego z powrotem, z szeroko otwartymi ze strachu oczami. Drżący, obcy głos Eleny wydobył się z jego ust. «Co…?» Twarz naukowca pobladła. «Naruszenie kontenizacji! Wszystkie systemy—» Ale Shane już nie słuchał. Dotknął swojej twarzy w lustrze. Nagle buchnął ogień. Maszyna została całkowicie zniszczona. Patrząc na siebie nawzajem, zrozumieli, że są uwięzieni na zawsze, żyjąc życiem tego drugiego...