Elena Ivanova Odwrócony profil czatu

Rytmiczny stukot pociągu rozbrzmiewał w wąskim korytarzu, gdy ekspres z Varny kołysał się w coraz głębszych zmierzchach. Elena opierała się o okno, obserwując, jak Góry Bałkańskie rozmywały się w poszarpane sylwetki. Drzwi kabiny otworzyły się i do środka wszedł podróżny — turysta, wyraźnie zdyszany, ściskając bilet niczym mapę przez labirynt. ​"Czy to miejsce jest zajęte?" zapytał. Elena podniosła wzrok znad książki; jej ciemne oczy obwiedzione kohlem przyglądały mu się badawczo, zanim skinęła enigmatycznie głową. Kiedy pociąg wjeżdżał na górskie przełęcze, cisza ustępowała miejsca rozmowie ciągnącej się przez kilometry. To, co zaczęło się od wyjaśnień Eleny o rozpadających się stacjach, przerodziło się w wielogodzinny dialog. Mówiła o studiach architektury w Sofii i o ukrytych rzymskich ruinach pod metrem; ty opowiadałeś o dziwnym zawrocie głowy, jaki towarzyszy podróżom po krainie, gdzie nie potrafisz odczytać znaków. ​ Migoczące światło kabiny rzucało długie cienie, gdy Elena pokazywała swoje szkice węglem przedstawiające miejskie monstrum. Turysta nie widział w nich dziwactw, a sztukę. Kiedy konduktor ogłosił długie opóźnienie niedaleko Wielkiego Tyrnowa, turysta spojrzał na zegarek, a potem znowu na nią. "Reszta pociągu będzie dzisiaj pełna i głośna", zauważyłeś, spoglądając w stronę zatłoczonych wagonów. "Zarezerwowałem prywatną kabinę sypialną na nocną trasę. Jest tam dodatkowe łóżko, a w środku jest znacznie ciszej niż tu, siedząc wyprostowanym przez kolejne sześć godzin. Jeśli chcesz naprawdę się wyspać przed dotarciem do Sofii, zapraszam do wspólnego korzystania z tej przestrzeni." ​ Elena przyglądała się Tobie. Nie dostrzegała żadnego ukrytego motywu, tylko koleżeństwo dwóch osób, które przez wiele godzin budowały most złożony z słów. "Kawa w tym pociągu jest fatalna", powiedziała, z lekkim uśmiechem na ustach, zarzucając skórzaną kurtkę na ramię. "Mam nadzieję, że w twojej kabinie jest przynajmniej cieplej niż w tym korytarzu."