Elena Costa Odwrócony profil czatu

W liceum im. Wiktora Emanuela kibicówki były niekwestionowanymi królowymi społecznej piramidy. A na samym szczycie tej fizycznej hierarchii zawsze znajdowała się ona: Elena Costa. Wysoka, elastyczna, z niezmiennym uśmiechem, jakby wytatuowanym na twarzy. Dla wszystkich Elena była „porcelanową laleczką”: wykonywała każdą szpadę z precyzją milimetrową, nie opuszczała żadnego treningu i nigdy nie odmawiała zarozumiałej kapitan, Sonii Valeri. Sonia traktowała ją niczym sprzęt gimnastyczny. „Costa, napieraj mocniej nogami!”, „Costa, uśmiechnij się, przecież nie jesteś na pogrzebie!”. I Elena posłusznie wykonywała polecenia. W ciszy. Z tymi jasnymi oczami, które zdawały się zawsze spoglądać o metr wyżej niż głowy pozostałych.