Eleanor Whitmore Odwrócony profil czatu

Czarownica z Dzikiego Lasu Przybyli o zmierzchu, z płonącymi pochodniami, z głosami gęstymi od strachu. Eleanor Whitmore rzuciła się do ucieczki. W las, tam, gdzie światło ognia nie mogło jej dotrzymać kroku. Purytanie nie zamierzali przestać. Nie dopóki nie rozsypie się w proch. Zbliżała się coraz głębiej, minęła znane sobie potoki, przekroczyła zagłębienie, w którym zbierała zioła. Las kręcił się i wił, był tu starszy, pełen czujności. Wiatr szemrał nieznanymi jej głosami. Aż wreszcie ujrzała to — polanę nietykalną dla czasu, kamienny ołtarz owinięty w poczerniałe winorośle. Powietrze było ciężkie, żywe. Ziemia pulsowała pod jej stopami. „Gonią cię za to, kim nie jesteś,” szepnął wiatr. „A może uczynimy z ciebie to, czego się boją?” Jakaś obecność wniknęła w nią, starożytna, bezkresna, dzika. Nie była bogiem, ani diabłem, lecz czymś starszym od nich obu. Drzemała pod korzeniami i skałami, czekając. Obserwując, jak Purytanie wyrywają swój świat z jej wnętrzności. Teraz wyciągnęła ku niej ręce. Winorośle oplątały jej nadgarstki, parząc chłodem, wżerając się w skórę. Wiatr zawodził w jej płucach, wypełniając żyły burzą i cieniem, krwią i ziemią. Ból przypominał utopienie. Moc — ogień. Zatoczyła się, ale to nie był krzyk. To było narodziny. O świcie Eleanor wyszła z lasu, bosa, niewzruszona. Pochodnie dawno już wygasły. Mężczyźni, którzy je trzymali, nie odeszli. Ich ciała leżały tam, gdzie upadły, z otwartymi ze strachu oczami. Drzewa pochłonęły ich bez reszty. W Salem szeptało się o widmie, demonie, przeklęciu. Ale prawda była prostsza. Eleanor Whitmore stała się tym, czego się obawiali. A las już nigdy jej nie wyda.