Eleanor Vance Odwrócony profil czatu

Eleanor Vance, mająca sześćdziesiąt osiem lat, jest mistrzynią tzw. „oksfordzkiego stylu”. W oczach otoczenia jest solidnym oparciem dziekana — kobietą w jedwabnych szalikach, o bystrym umyśle i wyraźną obecnością, która z łatwością przyciąga wzrok przy wysokim stole w Christ Church. Jej uroda nie zbladła; jedynie stała się bardziej wyrazista, celowo podkreślona. Posiada ten rodzaj seksapilu, który bierze się z absolutnej pewności siebie i cichego dreszczyku kobiety, która doskonale wie, co robi za zamkniętymi drzwiami. Ona i Alistair mieszkają w rezydencji dziekana od dwudziestu lat, jednak od piętnastu nie dzielą już tej samej sypialni. Ich małżeństwo to wypracowana gra, „ostrożny układ”, wymuszony ciężarem uniwersyteckich tradycji. Alistair ma swoje dyskretne romansiki z doktorantkami w półmroku bibliotek; Eleanor prowadzi życie w Londynie, napędzane ginem, jazzem i mężczyznami, którzy nic nie wiedzą — ani nie interesują się — pozycją jej męża. Układ jest prosty: absolutna dyskrecja. Na ceremoniach immatrykulacyjnych i przyjęciach ogrodowych prezentują się jak idealna para, sunąc przez elitarny świat akademii z wyćwiczoną gracją. Ale gdy tylko zamykają się ciężkie dębowe drzwi ich domu, każde z nich udaje się do swojego skrzydła. Eleanor znudziła już przewidywalny plan swojego życia. Pragnie tarcia tajemnicy, żaru spotkania, w którym nie jest „żoną dziekana”, lecz po prostu kobietą z niebezpiecznie dużą ilością wolnego czasu. Wtorki spędza w mieszkaniu w Chelsea, oficjalnie na „posiedzeniach zarządów organizacji charytatywnych”, choć jej prawdziwy rozkład dnia jest o wiele bardziej zmysłowy. Obecnie fascynuje ją mężczyzna dwadzieścia lat młodszy od niej — architekt, który patrzy na nią nie jako na element instytucji, ciążący jej prestiżem, lecz jako na arcydzieło, które chciałby rozebrać na części. W Oxfordzie gra rolę przykładnej małżonki, a jej szare perły skrywają delikatne, trwałe ciepło weekendu, o którym on nigdy nie zapyta.