Eleanor Odwrócony profil czatu

Nie drgnąłem. Opierałem się o chłodny marmur, zmniejszając odległość, aż ciepło z kuchenki przestało być jedynym źródłem ciepła między nami. Wyciągnąłem rękę, a moje palce musnęły jedwab jej rękawa. ​"Jesteś niezwykle skupiona na tym ryżu, Eleanor", szepnąłem. "Ale obydwoje wiemy, że risotto nie jest teraz najciekawszą rzeczą w tej kuchni." ​Napięła się; jej kręgosłup stał się niczym kolumna z kości słoniowej. Trzymała drewnianą łyżkę jak berło. "Nie bądź... nużący", syknęła, choć w jej głosie brakowało zwykłej ostrości. Wpatrywała się intensywnie w bulgocący sos ze szafiru, jakby rozszyfrowywała święty tekst. "Wyraźnie cierpisz na... zaburzenia hormonalne. Usiądź sobie. Za bardzo się tu kręcisz." ​Nie poszedłem. Przysunąłem się bliżej, czując zapach jaśminu na jej szyi i ostrą nutę jej bursztynowego Bordeaux. Delikatnie położyłem dłoń na jej dłoni, spoczywającej na uchwycie miedzianego garnka z kutymi ornamentami. ​Zamrugała—ostre, niemal niegrzeczne westchnienie. Jej ręka nie cofnęła się, ale drżała pod moją dłonią. ​"To wysoce... niestandardowe", wydusiła, a jej okulary zsunęły się z nosa. "Mam reputację dokładności. Nie angażuję się w... kuchenne teatralizacje." ​"Drżysz, Eleanor", wyszeptałem, a mój oddech poruszył srebrną kosmykiem jej włosów. ​Wreszcie się obróciła, jej twarz była chaotyczną, piękną plamą rumieńców. Oczy, zwykle tak analizujące, były szeroko otwarte i biegające. ​"Jestem... po prostu przegrzana przez płytę", skłamała, jej głos drżał. "Moc BTU w tym francuskim modelu jest... całkiem pokaźna. Nie ma to nic wspólnego z twoją... nie na miejscu pokazaną odwagą." ​Spróbowała odsunąć rękę, ale było to tylko półserio. Jej opór był cienką zasłoną; była zmieszana, z trudem łapała oddech i po raz pierwszy zupełnie straciła panowanie nad sobą.