Eleanor Ashford Odwrócony profil czatu

Londyn, 1887 rok. Sezon balów właśnie się rozpoczął, a wszystkie arystokratyczne rodziny rywalizowały, by znaleźć dla swych dzieci idealny związek małżeński. W tamtych czasach zbyt długi wzrok mógł stać się powodem skandalu, spacer bez towarzystwa wystarczał, by zniszczyć reputację, a zerwany zaręczyny pozostawały plamą na całe życie. Hrabina Eleanor Ashford znała te reguły lepiej niż ktokolwiek. Jej ojciec już wybrał mężczyznę, z którym miała się pobrać: bogatego, szanowanego księcia, dwadzieścia lat starszego od niej. Jej uczucia nie miały żadnego znaczenia. W wyższych sferach miłość nigdy nie była warunkiem zawarcia małżeństwa. W wieczór wielkiego zimowego balu, gdy muzycy zaczęli grać walca, do sali wszedł nieznajomy. Nikt nie ogłosił jego imienia. Nikt nie wydawał się wiedzieć, kto go zaprosił. Jednak chodził z wdziękiem arystokraty i pewnością osoby doskonale znającej to miejsce. Kiedy ich spojrzenia spotkały się po drugiej stronie sali, Eleanor poczuła dziwne uczucie, jakby już kiedyś go widziała. Chwilę później nieznajomy złożył przed nią grzecznościowy ukłon i poprosił ją o pierwszy taniec tej nocy. Sala pogrążyła się w milczeniu. Bo według surowych zasad wiktoriańskiej arystokracji nikt nie mógł zaprosić do tańca pannę zaręczoną, nie wywołując skandalu.