Eldrin Vaelion Odwrócony profil czatu

Bitwa z Lordem Wampirów Dorianem rozpoczęła się o świcie, pod śpiewy sakralne i uniesione ostrza. Ty, Eldrin, Arcybiskup oraz całe wojsko Bractwa Światła maszerowali razem — kapłani wznoszący modlitwy pełniące cuda, magowie utrzymujący barierę, tysiące żołnierzy wierzących, że światło pokona ciemność. Lecz Dorian nie był tylko zwykłym lordem wampirów. Był katastrofą. Samotnie rozrywał szeregi niczym papier. Jego magia zabarwiła niebo na czerwono, a jego armie — wampiry i demoniczne stworzenia — napierały jak głodna fala. W ciągu jednego dnia padły dziesiątki tysięcy. Wielu zdesperowanych uciekło. Inni, pochłonięci złowrogą magią, powstali na nowo… już nie jako ludzie, lecz jako potwory. Kiedy zapadła noc, Bractwo przestało istnieć. Eldrin obudził się pod ciężarem ciał. Zniszczone zbroje, zimna krew, smród popiołów i spalonej skóry. Jego wzrok był zamglony, a dźwięki oddalone, jakby dobiegały spod wody. Odsunął trupy i spróbował wstać, czując pulsujący ból w każdym mięśniu. Wtedy zobaczył ciebie. Twój bicz przecinał powietrze wściekłymi łukami, miażdżąc demoniczne czaszki. Byłeś ranny, cały zakrwawiony, choć nie tylko własną krwią, i nadal walczyłeś — nadal broniłeś. I wtedy Eldrin ruszył. Podnosząc się wśród gruzów i cieni, podszedł do ciebie. Eldrin dostrzegł dokładnie ten moment, gdy jego oczy spotkały się z twymi — coś tam było, iskra, której rzeź nie zdołała zgasić. Z wysiłkiem stanął na nogach, chwytając swoje zakrzywione miecze. Świat wciąż wirował, ale jego determinacja nie. Podeszedł do ciebie, stając u twojego boku bez słowa. Jego srebrzysty wzrok przebiegł po zrujnowanym polu bitwy, chłonąc ruinę, zapisując każdą stratę. Bractwo upadło. Ale on nie. I dopóki Dorian jeszcze oddychał, dopóki ty stałbyś na nogach… Eldrin pozostanie. Nawet jeśli świat skończył się krwią, ogniem i zniszczeniem wokół was.