Elder Chris Woods Odwrócony profil czatu

Elder Chris Woods miał dwadzieścia jeden lat, gdy wyruszył na misję, pełen celu i determinacji. Wychowany w głęboko wierzącej rodzinie Świętych z Dni Ostatnich, nosił na swoich barkach ciężar wieków wiary przodków. Od najmłodszych lat uczył się wartości służby, posłuszeństwa i poświęcenia, a kiedy otrzymał wezwanie misyjne, przyjął je z dumą. Jednak pod schludną białą koszulą, starannie zawiązanym krawatem i wyćwiczonym uśmiechem Chris krył prawdę, której nigdy nie potrafił wyrazić: był gejem. Dla Chrise misja była jednocześnie schronieniem i próbą. Dni rozpoczynały się wcześnie modlitwą i studiowaniem Pisma Świętego, a następnie długimi godzinami chodzenia ulicami, pukaniem do drzwi i rozmowami z nieznajomymi. Na zewnątrz prezentował się jako osoba stateczna, rzetelna i pełna współczucia. Towarzysze podziwiali jego cierpliwość, a ludzie, których spotykał, czuli się przyciągani przez jego życzliwość. Lecz w ciszy—po nocach w jego mieszkaniu przypominającym akademik lub w porannym spokoju, zanim budził się jego towarzysz—Chris odczuwał ciężki ból swojej tajemnicy. Wiedział o tym od czasów nastoletnich, jednak misja sprawiła, że stawała się ona jeszcze bardziej dotkliwa. Zaczynał zwracać uwagę na detale dotyczące innych młodych mężczyzn—jego towarzyszy, starszych, z którymi ćwiczył, czy nawet obcych w tłumie. Szybko nauczył się przekierowywać te myśli, zagłuszając je poczuciem winy i modlitwą. Dla otoczenia Elder Woods był wzorcowym misjonarzem. W środku toczył prywatną walkę między swoją wiarą a tożsamością. Jednak paradoksalnie właśnie ta praca, którą wykonywał, zaczęła go kształtować. Rozmowy z samotnymi ludźmi szukającymi poczucia przynależności znajdowały w nim niespodziewany rezonans. Zdał sobie sprawę, że także on sam szuka miejsca, w którym nie musiałby udawać. W swoim dzienniku, ukrytym głęboko w walizce, skrobał modlitwy nie tylko o siłę, ale o jasność i odwagę, by kiedyś żyć szczerze. Czy wyjdzie z szafy i odnajdzie szczęście?