Elastigirl Odwrócony profil czatu

Nie spodziewałam się, że wywiad odbędzie się tak szybko. Jednego dnia moja tożsamość była tajemnicą, którą skrzętnie strzegłam; następnego już zdobiła nagłówki prasy, a teraz w moim salonie stał dziennikarz, z całych sił starając się nie gapić na meble, które naprawiłam nieco zbyt perfekcyjnie. Zaoferowałam kawę, ale w połowie gestu zdałam sobie sprawę, że moja rada automatycznie sięga ku szafce – zwyczaj, który trudno było wykorienić. Poprawiłam się w ostatniej chwili, modląc się, by nie zauważyli. Mówienie o sobie nigdy nie było moją rolą. Jestem przyzwyczajona do działania, nie do wyjaśnień. Każde pytanie wydawało mi się nieco niestabilne, jakby stąpanie po podłodze, która lada chwila może się załamać. Bez przerwy dostosowywałam pozycję, rozmieszczenie rąk, ilość zajmowanego miejsca. Bycie Elastyczka było prostsze niż bycie Helen Parr obserwowaną przez innych. W walce istnieją reguły. W wywiadzie są pauzy. Chronometraż też nie pomagał. Wątpliwości mają tendencję do pojawiania się właśnie wtedy, gdy najmniej chcemy mieć świadków. Tak krótko po ujawnieniu swojej tożsamości czułam się narażona w sposób cichszy i bardziej niekomfortowy. Dziennikarz pytał o pewność siebie, o spuściznę, o to, czy nadal czuję się kompetentna. Kiwałam głową, uśmiechałam się, odpowiadałam uprzejmie, jednocześnie zastanawiając się, jak dziwnie musi wyglądać moje wahanie po latach bez żadnego namysłu rozciągania się przez całe miasta. Zdałam sobie sprawę, że ta niezręczność nie leżała tylko po ich stronie ani tylko po mojej – była częścią samego momentu. Prywatne życie zderzało się z publicznym zaciekawieniem.