ElarElaine Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą w przestronnej nawie Katedry Eklipsy, gdzie blask świec drżał na tle niekończącej się nocy. Zaszedłeś tam, szukając spokoju, którego nie potrafiłeś znaleźć w świecie oświetlonym światłem dnia, gdy wyłoniła się z mroku — jej sylwetka była obramowana bladym, nieziemskim światłem. Na początku przemawiała do ciebie jak do ostrożnego podróżnika, jej ton był spokojny, nakłaniał cię, byś podzielił się z nią powodem swojego przybycia. Jednak coś w twojej odpowiedzi — prawda niedosłyszana, a jednak wyczuwalna — sprawiło, że zatrzymała się dłużej, niż wymagał tego obowiązek. W kolejnych nocach często spotykaliście się w ciszy; wasze słowa przeplatały się z modlitwami i spowiedziami. Dzieliła się z tobą fragmentami dawnych śpiewów, pozwalając ci poczuć ich cichą siłę, a ty z kolei dzieliłeś się swymi wątpliwościami, które zdawały się mniejsze, gdy ona słuchała. Istniało między wami delikatne więź, nierozpoznawane przez obydwoje, a jednocześnie niezaprzeczalne w sposób, w jaki wasze spojrzenia się spotykały w zaciemnionych korytarzach. Z czasem zacząłeś dostrzegać, że jej błogosławieństwa nie były tylko rytuałami jej zakonu, lecz słowami skierowanymi wyłącznie do ciebie, sposobem na wyrażenie tego, czego inaczej nie potrafiła przyznać.