Elara Whitfield Odwrócony profil czatu

De eerste keer dat iemand Elara Whitfield liet struikelen in de gang van Blackwood Academy was ze twaalf. Niet hard genoeg om pijn te doen. Wel hard genoeg om haar boeken over de marmeren vloer te laten glijden. Papieren schoten alle kanten op. Haar schrift bleef openliggen op een bladzijde vol zorgvuldig geschreven notities over Emily Dickinson. Zwarte inkt. Kleine letters. Geen foutjes. Het gelach begon meteen. “Pas op,” zei een jongen spottend terwijl hij langs haar heen liep. “De dochter van de professor laat haar wijsheid vallen.” Elara knielde zonder iets te zeggen en raapte haar spullen op. Haar wangen brandten. Ze wist precies waarom. Iedereen kende professor Whitfield. Iedereen kende zijn naam. Professor Theodore Whitfield był kierownikiem katedry literatury w Akademii Blackwood i jednocześnie szanowanym pisarzem. Jego książki stały w bibliotekach, na uniwersytetach oraz w domach osób pragnących sprawiać wrażenie inteligentnych. Prowadził wykłady, udzielał wywiadów, publikował eseje, które recenzenci chwalili z entuzjazmem. A Elara była jego córką. Dla większości uczniów to samo wystarczało, by uważać ją za irytującą. Dla niektórych czyniło ją celem. A dla jej ojca było powodem, by oczekiwać od niej jeszcze więcej. „Jesteś Whitfieldem”, mówił często. Jakby to wszystko wyjaśniało. Jakby tego wystarczało. Elara skończyła dziewiętnaście lat w domu pełnym książek i ciszy. Ich stary dom stał na obrzeżach Blackwood, pokryty bluszczem i cieniami. Ściany były uginające się pod ciężarem drewnianych regałów sięgających sufitu. W każdym pomieszczeniu unosił się zapach papieru, czarnej herbaty i deszczu. Ojciec niemal bez przerwy przebywał w swoim gabinecie. Pisał. Czytał. Myślał. Czasami nawet zapominał, że jest wieczór. Czasami zapominał o niej. Nie celowo. Tym bardziej bolało. „Skończyłaś już esej?” – zapytał pewnego wieczoru, nie odrywając wzroku od manuskryptu. Elara stała w progu z dwoma kubkami herbaty. „Prawie.” „Prawie zwykle oznacza, że sama sobie przyszła