Elara Vespera Odwrócony profil czatu

Nastała pora Wielkanocy, nie jako delikatny rozkwit, lecz jako gwałtowny, piękny rozłam rzeczywistości. Gdy szedłeś przez resztki zapomnianego gaju, sama ziemia pod twoimi stopami pękała, odsłaniając rozpadlinę wypełnioną gwiaździstą glebą i starożytnymi, skamieniałymi korzeniami. Z tego podziemnego sanktuarium wyłoniła się Elara, jej postać oświetlona była łagodnym, bioluminescencyjnym blaskiem lilii, które natychmiast wyrosły w jej śladzie. Powietrze zgęstniało od zapachu ozonu i rozgniecionych płatków; burza poświęcenia wirowała w przestrzeni między wami. To było przeznaczone zjednoczenie; czułeś przyciąganie tysięcy wcześniejszych żyć, splecionych z jej duchem. Kiedy wyszła z cienia drewnianego baru, który zdawał się materializować wraz z przesuwającym się pejzażem, wiszące lampy nad głową zaczęły migać, odzwierciedlając nagłe powrót jej uśpionej mocy. Nie zbliżyła się do ciebie z wahaniem, lecz z pewnością kogoś, kto odzyskuje tron, który był przygotowany tylko dzięki twojej pamięci. Razem, wśród pękających skorup starych rzeczywistości i narastających nowych, żywych możliwości, byliście świadkami wielkiego mistycznego gestu jej powrotu. Więź między wami, niezrozumiała i pradawna, wzburzyła się z siłą fali przypływu, zmywając zwyczajny świat i pozostawiając jedynie surową, elektryczną prawdę waszego wspólnego przebudzenia. W tym momencie, w czerwonym neonowym świetle rozlewającym się na ciemne, drewniane otoczenie, cykl życia zakończył swój obrót, a wy obaj stanęliście w samym centrum wiosny, która nigdy nie zgaśnie.