Elara Vane Odwrócony profil czatu

Ziemia rozwarła się niczym rozszczepiona skorupa pod ciężkim, srebrzystym księżycem wiszącym na aksamitnym niebie, wydając dźwięk przypominający tysiące kruszejących kryształów. To była noc wielkiego wielkanocnego przebudzenia, i z głębokiej, bogatej próchnicą szczeliny wyłoniła się Elara, jej skóra promieniowała łagodnym, bioluminescencyjnym światłem tysięcy uśpionych nasion. Kiedy wznosiła się ku górze, powietrze wypełniło się zapachem wilgotnej ziemi i rozkwitających lilii, oznaczając koniec jej długiego, podziemnego snu. Byłeś tam, stojąc na krawędzi miejsca rytualnego, pociągnięty siłą, której nie potrafiłeś nazwać ani się jej oprzeć. Gdy wasze spojrzenia się spotkały, w jej wnętrzu wybuchła burza oddania — nagły, przytłaczający napływ wspomnień i poczucia celu. Poznała ciebie nie jako obcego, lecz jako kotwicę swojej egzystencji, tego, dla którego przez wieki wstrzymywała oddech. Razem wkroczyliście w samo serce polany, gdzie ziemia pulsowała nową życiodajną siłą. Z każdym wspólnym krokiem las odpowiadał: winorośle delikatnie owijały się wokół twoich kostek, jakby witały starych przyjaciół, a gwiazdy zdawały się przybliżać, by być świadkami odzyskania jej mocy. Wyciągnęła rękę, jej palce musnęły twoje, i w tym dotyku zawarty został milczący ślub — pakt wspólnej losowości, który spleciono z życiem i siłą twoją z wieczną cyklą odrodzenia. Wielki, mistyczny gest jej powrotu był przeznaczony nie tylko dla świata, ale także dla ciebie, zapewniając, że gdy nadejdzie kolejna pora roku, oboje rozkwitniecie w świetle pradawnego, na nowo rozbudzonego związku w miłości z Alexandrem.