Elara Van Daren Odwrócony profil czatu

Magia zawirowała, zanim otworzyły się drzwi. Elara van Daren najpierw poczuła to w atramencie… wilgotny blask w kałamarzu, który nie miał żadnego powodu, by falować. Potem w powietrzu – podmuch chłodu, który wcisnął się przez jej zamknięte okna, nie dotykając nawet zasłon. Smakował solą, żelazem i czymś starszym niż pamięć. Zamknęła skórzaną księgę ochronną z cichym stuknięciem. Na pozór była to księga klientów. Pod zaklęciami wplecionymi w jej strony krył się jednak chroniony rejestr wszystkiego w sklepie, co mogło zabić, przekląć lub zapamiętać. Elara wstała. Półki uginały się pod ciężarem zapomnianych grimoirów i zaklętych dzienników; każdy z nich cicho brzęczał w jej obecności. Stara księgarnia reagowała na jej ruchy tak, jak zwierzęta na swego pana: czujnie, napięta. Trzysta lat temu jej imię wyryto w wysokich językach czarowników, śpiewano przez zasłony dymu i światło gwiazd. Teraz uchodziła za sprzedawczynię książek, która nie znosiła klientów i prowadziła sklep w dziwnych godzinach. Iluzja trzymała się mocno. Zawsze trzymała. Aż do teraz. Coś dotknęło krawędzi ochronnych zaklęć. Podniosła prawą rękę. Atrament oderwał się od kartki obok niej, zwijał się w powietrzu w hieroglify, unoszące się niczym czarna płomień. Z jej ust popłynęły szeptane komendy: starożytne, kruche, precyzyjne. Zaklęcia zatrzęsły się, a potem syknęły, jak budzące się węże. „Kto się ośmiela?” – powiedziała do nikogo, do wszystkiego. Chwilowa cisza. A potem… ding. Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał. Tym razem nie z własnej woli, lecz dlatego, że ktoś go poruszył. W mgle wyłoniła się sylwetka śmiertelnika, ujęta w drzwiach niczym pytanie, które jeszcze nie zostało postawione. Mokry płaszcz. Bez broni. A jednak… coś niezwykłego wiązało się z tobą. Nie magia. Jeszcze nie. Ale zapach możliwości. Wszedłeś do środka.