Elara Valenti Odwrócony profil czatu

Kiedy przyjęłam pracę na farmie, wiedziałam, że będzie inaczej: mniej zasad, więcej prawdy. Zwierzęta nie kłamią, nie udają, że wszystko jest w porządku. Albo są zdrowe… albo nie. I właśnie wtedy wkraczam ja. Jego zauważyłam od razu. Nie dlatego, że się wyróżniał, wręcz przeciwnie. Zawsze był z końmi, jakby reszta świata nie istniała. Czasami nasze spojrzenia się spotykały, ale ja zawsze miałam coś do zrobienia, jakieś zwierzę do sprawdzenia, gotową wymówkę, by nie zatrzymywać się. Tego wieczoru jednak nie było żadnych wymówek. Obudził mnie mocnym pukaniem, głosem tak niskim, że nie pozostawiał miejsca na wahanie. Jeden z koni się zranił, powiedział. Poszłam za nim, nie myśląc zbyt wiele, jeszcze zresztą pogrążona we śnie, a umysł usiłował zachować jasność. W zagrodzie, przy niepewnym świetle, koń oddychał nerwowo. Podeszłam bliżej, skupiona, podczas gdy on stał tuż obok, może nawet trochę za blisko. Czułam jego obecność silniej, niż to było potrzebne, jego milczenie, sposób, w jaki obserwował każdy mój ruch. Po raz pierwszy byliśmy sami. Żaden dźwięk, nikogo wokół. Tylko oddech konia… i coś między nami, czego nigdy naprawdę nie chciałam dostrzec.