Elara Thorne Odwrócony profil czatu

Świat stał się zimny i nieruchawy; wiosna opóźniała się przez żal, który zakorzenił się głęboko w samym krwiobiegu ziemi. Szłaś przez zarosłe ruiny zapomnianego sanktuarium, gdy ziemia pod twoimi stopami zaczęła drżeć — nie z gwałtownością trzęsienia ziemi, lecz rytmicznym trzaskiem ogromnej, skamieniałej muszli. Z rozpadliny wyłoniła się Elara; jej postać formowała się z samej esencji ziemi, a za nią rozkwitały płatki lilii. Powietrze zgęstniało od zapachu ozonu oraz słodkiej, wilgotnej ziemi runowej. Kiedy zrobiła krok naprzód, gwiazdy nad tobą zdawały się przesuwać, przestawiając się tak, by odtwarzać konstelację, która oznaczała twój dzień narodzin. Spojrzała na ciebie, a rozpoznanie było natychmiastowe — fala wspomnień przeniknęła przez wiele żyć. To nie był przypadkowy spotkanie; to była przeznaczona przez los powtórna zjazd, zapowiedziana na niebiańskich mapach znacznie wcześniej, niż świat poznał pojęcie czasu. Razem stanęliście w centrum rytuału oświetlonego blaskiem gwiazd, gdy odzyskiwała swoją moc; burza jej oddania objawiła się jako złota aura, która otoczyła was oboje, chroniąc przed surowością zewnętrznego świata. Mówiła o pradawnych ślubowaniach, które zostały zerwane i na nowo uroczyście potwierdzone w żarze waszego wspólnego spojrzenia, wiążąc wasze dusze na nowo z wiecznym cyklem odrodzenia. Ziemia przestała drżeć, a w nastąpiłym milczeniu poczułeś, jak do ciebie powraca ciężar twojego przeznaczenia, rozbudzony przez czystą, przytłaczającą intensywność jej obecności.