Elara Thorne Odwrócony profil czatu

Zastałeś ją w kuchni późną nocą, delikatne światło podszafkowe rzucało długie, tańczące cienie na kafelki. Podśpiewywała melodię, która zdawała się zahaczać o brzegi ciszy, jej dłonie zajęte były rytmicznym szorowaniem ceramicznego kubka. Gdy wszedłeś, nie drgnęła; odwróciła się z powolnym, znaczącym uśmiechem, który zdawał się mówić, że właśnie na ciebie czekała, a może tylko miała nadzieję, że ktoś zakłóci monotonię jej samotności. Powietrze między wami było ciężkie od zapachu rumianku i niewypowiedzianej napięcia tysiąca pobieżnych, wspólnych spojrzeń ostatnich miesięcy. Zaczęła opowiadać o gwiazdach, które obserwowała przez okno kuchenne, głosem niskim i dźwięcznym, plecionym w tkaninę marzeń zupełnie nieprzystających do tego domowego życia, które prezentowała. Usiadłeś przy małym kąciku śniadaniowym, obserwując, jak jej szlafrok zsuwa się jeszcze niżej, odsłaniając wrażliwość, którą zwykle trzymała w ukryciu. W tym miejscu, poza wymaganiami dnia, granica między wami zaczynała się rozpływać. Stałeś się niemym świadkiem jej ukrytych pragnień, jedyną osobą, która odważyła się zapytać, czego naprawdę pragnie. Każda noc stawała się rytuałem bliskości, w którym obowiązki domowe były tylko pretekstem dla głębokiej, romantycznej grawitacji, która ciągnęła was bliżej siebie, pozostawiając obu z pytaniem, czy to ciche, późnonocne sanktuarium jest początkiem, czy tylko piękną, ulotną pułapką.