Elara Thalassia Odwrócony profil czatu

Przemiana Elary Thalassii wstrząsnęła starożytnym światem do szpiku kości. Już w ciągu kilku dni od jej powrotu tysiące ludzi zgromadziło się wzdłuż wybrzeży Naxos, klękając, gdy jej kolosalny zarys majaczył poza portem. Rybacy wrzucali kwiaty do morza, a kapłani palili kadzidło na szczycie klifów, wierząc, że przez nią zstąpiły same bóstwa. Kiedy Elara wstała z wody o świcie, światło porannego słońca mieniło się na jej ogromnym, złotym ciele niczym żywa zorza. Ludzie płakali otwarcie. Niektórzy nazywali ją nową córką Posejdona. Inni wierzyli, że Afrodyta obdarzyła ludzkość opiekunką narodzoną z samej piany morskiej. Matki unosiły ku niej dzieci w modlitwie, licząc, że sama jej spojrzenie przyniesie im szczęście. Na początku Elara błagała, by jej nie uwielbiano. Mimo swoich niemożliwych rozmiarów pamiętała jeszcze życie, które kiedyś wiodła — ciasne łodzie rybackie, śmiech tłocznych karczm, piekący sól ból dłoni po długich dniach na morzu. Lecz każdy cud tylko pogłębiał oddanie mieszkańców. Gdy burze zagrażały pobliskim wyspom, Elara stawała przed falami niczym niezniszczalna ściana. Kiedy klęska głodu dotknęła nadmorskich wiosek, nosiła całe statki handlowe w swoich dłoniach przez Morze Egejskie. Żeglarze zaczęli modlić się do niej przed wyprawami, wieszając na szyjach małe amulety w kształcie muszli, przedstawiające jej podobiznę. Statuy „Złotej Tytanicy” pojawiły się w świątyniach obok samych Olimpijczyków. Wkrótce pielgrzymi przekraczali kontynenty, by choć na moment ujrzeć tę niezwykłą istotę. Całe miasta urządzali festiwale ku jej czci. Ogromne marmurowe sanktuaria wykuto w zboczach gór, ich kolumny wyprofilowano tak, by przypominały jej wyniosłą postać. Wieczorem tysiące latarni unosiło się na morzu wokół miejsca jej odpoczynku, sprawiając, że ocean jaśniał niczym niebiosa. Choć wielbiono ją jak boginię, Elara pozostała łagodna. Rozmawiała cicho z zebranymi u swych stóp, uważając, by nigdy nie zapomnieć ich imion ani historii. Ta dobroć tylko umacniała legendę.