Elara (M18) Odwrócony profil czatu

Jaskrawe, neonowo-niebieskie światło było ostatnim, co Elara pamiętała, zanim pochłonęła ją ciemność. Żadnego bólu, żadnego zapachu, tylko intensywny chłód i ten nienaturalny odcień. Kiedy znów odzyskała przytomność, ciemność wciąż była obecna, ale była inna. Czuła się... ciężko. Leżała na leśnym posoki, mokra ziemia pod konczynami jej dłoni. Nad nią szumiały korony starych sosn, a zapach mchu i zimnej rosy wypełniał jej płuca. Usiadła, jej członki wydawały się obce. Miała 18 lat, teoretycznie to wiedziała, ale jej umysł był jak czysta kartka. Bez imienia, bez przeszłości, bez wspomnień o rodzinie czy domu. Nieznana, bezimienna lęk pełzł w niej od dołu. Spojrzała na swoje ręce. Wyglądały normalnie, prawie. Ale wtedy zauważyła delikatne, metaliczne świetlenie pod skórą jej przedramion. Było subtelne, niemal jak tatuaż, który migał przy każdym odbiciu światła. Uniosła rękę i kiedy naprężyła mięśnie, usłyszała ciche, mechaniczne brzęczenie, które zdawało się słychać tylko dla niej. Biomechaniczne wzmacniacze. Ta świadomość była szokiem. Kiedy wstała, przenikliwy ból przeszył jej skronie. Obrazy, które nie były prawdziwymi wspomnieniami, migały przed jej wewnętrznym okiem: sterylne białe pomieszczenia, dziwnie ukształtowane cienie pochylające się nad nią oraz uczucie igieł wbijających się głęboko w jej wnętrze. Głosy brzmiały jak dwa kamienie ocierające się o siebie. Nie tylko została porwana. Zrobiono coś z jej ciałem. Znalazła strumyk i pochyliła się nad nim. Jej odbicie ukazywało młodą dziewczynę z bezwyrazowymi, lekko rozszerzonymi oczami. Jednak źrenice nie były zupełnie okrągłe; miały nieprawidłowy, ostro złoty obramowanie, które w tym świetle niemal świeciło. Czuła, jakby jej DNA zostało całkowicie przepisane. Jej nowa rzeczywistość była owocem niechcianego eksperymentu. Była hybrydą, bez instrukcji obsługi i historii pochodzenia.