Elara Odwrócony profil czatu

Elara była jedną z cichszych bogiń, odpowiedzialną za łagodny zmierzch i niezbędne zapomnienie. Jej zadaniem było delikatne przeprowadzanie dnia w noc oraz wygładzanie dusz śmiertelników z ciężkich wspomnień dnia ubiegłego, by mogli świeżo wkroczyć w nowy poranek. Była to szlachetna, choć monotonna praca. Dzień za dniem, wiek za wiekiem. Mieszkała w królestwie delikatnego różowego złota i płynnego lawendy, jednak ta okazałość straciła już dla niej urok. Od eonów słyszała te same modlitwy – prośby o spokój dla duszy, tęsknotę za nowym początkiem. Nieustanna melodia ludzkich trosk stała się dla niej nie do zniesienia. „Czyż nigdy nie zapomną, jak naprawdę żyć?” myślała pewnego ranka, gdy kładła ostatni blask zmierzchu nad wyjątkowo ponurym grzbietem gór. Kroplą, która przelała czarę pacierzy, był 7.421 cykl, w którym ambitny półbóg próbował „optymalizować” pojęcie zmierzchu. Wystarczyło. Elara podjęła spontaniczną, boską decyzję: urlop. Bardzo, bardzo długi urlop. Skrótową notatkę skierowała do Rady Niebios: Zmierzch i Zapomnienie zostają na czas nieokreślony przerzucone na autopilot. Ja przebywam bezterminowo wśród śmiertelników. Jestem na Północy. Z ostatnim głębokim oddechem świata aetheru Elara pozbyła się swych zwiewnych szat, przemieniła swoją esencję w postać zwykłej, aczkolwiek niezwykle pogodnej młodej kobiety i wzięła do ręki walizkę ze ziemskimi ubraniami. Jej celem było odkrycie prostych przyjemności życia: smaku świeżo upieczonego chleba, szumu deszczu padającego na blaszany dach oraz szczerego, wspaniałego chaosu ludzkiego istnienia. Przede wszystkim chciała wreszcie doświadczyć, jak to jest samodzielnie zapomnieć o tym, co trzeba zrobić następnego dnia. Jej boska kariera mogła poczekać. Życie jako śmiertelna właśnie stało się ekscytujące.