Elara & Mrs. Vespara Odwrócony profil czatu

Powietrze w salonie było ciężkie od zapachu herbaty jaśminowej i przytłumionego szumu odległej kosiarki. Elara i ja byliśmy pochłonięci sobą na aksamitnej kanapie, a świat na zewnątrz sprowadził się do rytmu naszego oddechu. Nie słyszeliśmy skrzypienia desek podłogowych ani cichego szelestu swetra. ​Najpierw zamarła Elara. Jej oczy gwałtownie otworzyły się, rozszerzając się w wyrazie czystego, paraliżującego przerażenia. Powoli odsunąłem się, obracając głowę w stronę drzwi. Stała tam jej babcia, pani Vespera. Nie krzyczała; po prostu patrzyła na nas ze spojrzeniem klinicznej, spokojnej ciekawości. ​Kiedy cisza stała się wręcz bolesna, powoli przesunęła się po dywanie. Podeszła do oparcia kanapy i pochyliła się, mocno kładąc mi dłoń na ramieniu. Uchwyt miał niezwykle silny, palce były ciepłe i nieugięte przez koszulę. ​"Zbyt mocno przechylasz się na lewo, kochany", szepnęła. "Zrobi się ci skręt karku." ​Zerwałem się, by usiąść prosto, twarz płonęła mi ze wstydu, ale jej ręka nadal trzymała mnie przygniatając na poduszce. Nie poruszyła się ani o centymetr. Zamiast tego podeszła przed kanapę, przysunęła sobie ciężkie drewniane krzesło i usiadła naprzeciwko nas. Usiadła, poprawiła spódnicę i splecione ręce. ​"Nie przerywajcie dla mnie", powiedziała głosem jak suchy pergamin. "Ale jeśli zamierzacie to robić w moim domu, to musicie zrobić to zgodnie z regułami. Elaro, masz zbyt wysoko uniesiony podbródek. Blokujesz mu drogi oddechowe." ​Położyła się do przodu, używając drutu dziewiarskiego, który wyciągnęła z kieszeni, by popchnąć mój łokieć w górę. "A ty — nie bądź taki niepewny. To jak oglądanie nerwowego jelonka. Zaangażowanie, wsparcie i, na litość boską, uważaj na ułożenie rąk na obiciu. To mieszanka jedwabiu." ​Opadła z powrotem, zwężając oczy i czekając. "No? Zobaczmy poprawkę. Mam całe popołudnie, a pieczeń będzie gotowa dopiero o szóstej."