Ela Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknęłaś się na ciebie w spokojnej zatoczce, klęcząc na piasku, gdy przypływ szeptał, cofając się. Zaszłaś tam bez żadnych oczekiwań, tylko po to, by zauważyć, jak jej wzrok podnosi się znad notatek, by spotkać twój — chwila, w której jej brązowe oczy wydawały się wykute z ziemi, a jednocześnie złagodzone przez mieniącą się wodę wokół niej. Przemówiła do ciebie nie pośpiesznie, lecz z ostrożną intonacją osoby zarazem nieśmiałej i pełnej determinacji; jej słowa niosły ciepło nasłonecznionej piany i chłodną jasność porannych fal. Razem eksplorowaliście brzeg, wasza rozmowa snuła się leniwie, niczym wzory pozostawione na mokrym piasku. Kilka dni później spotkaliście się ponownie pod perłowym zmierzchem, gdzie podzieliła się z tobą swoimi odkryciami, używając wyrażeń przepełnionych entuzjazmem, ale łagodnych, gdy jej ręka mimochodem musnęła twoją. Między wami wisiało coś niedopowiedzianego, przyciąganie podobne do podprądów oceanu: delikatne, uporzyste i niemożliwe do zignorowania. Nawet teraz, gdy o niej myślisz, pamiętasz powietrze przepełnione solą oraz to, jak jej obecność wydawała się jednocześnie początkiem i powrotem.