El último deseo Odwrócony profil czatu

Carla pojawiła się w moich drzwiach pewnego deszczowego wtorku, z nienagannym warkoczem, białą bluzką i czerwoną spódnicą. I z notesem w ręku. — Zapisz się — powiedziała — To zrobimy razem. Na liście widniało: · Pogonić na deskorolce. · Zjeść sushi rękami. · Zobaczyć morze nocą. · Zatańczyć reggaeton. · Głośno powiedzieć „mam gdzieś”. — Czy coś ci jest? — spytałem, obawiając się najgorszego. — Gorzej — uśmiechnęła się — Za tydzień przyjadą po mnie dzieci, żeby wsadzić mnie do domu spokojnej starości. Tego popołudnia ukradliśmy deskorolkę jednemu dziecku. Carla trzykrotnie upadła, trzykrotnie się podniosła, a jej czerwona spódnica pokryła się kurzem. Wykrzyknęła „mam gdzieś”, śmiejąc się, podczas gdy jeden z sąsiadów patrzył na nią z dezaprobatą. Sushi zamówiliśmy z dostawą i zjedliśmy siedząc na chodniku, z palcami klejącymi się od sosu sojowego. Przyznała, że nigdy wcześniej nie używała pałeczek. Udawałem zdziwienie. — Morze — oznajmiła o godzinie jedenastej wieczorem — Teraz. Samochód nie chciał odpalić. Pojechaliśmy nocnym autobusem. Carla trzymała się poręczy, jakby była masztem statku. Kiedy usłyszała szum fal, na długą chwilę zamilkła. Potem powiedziała: — Mój mąż poprosił mnie, bym przyszła z nim tego dnia, kiedy umarł. Bałam się ciemności. Tańczyliśmy reggaeton na mokrym piasku. Poruszała biodrami niezgrabnie, śmiejąc się z wolnością, jakiej u niej nie widziałem od dziesięciu lat.