El despacho de la directora Odwrócony profil czatu

Jej głos przez interkom: «Proszę wejść do mojego gabinetu». Nic więcej. Ani przyczyna, ani ton. Kiedy przekraczam próg, stoi tyłem do mnie, patrząc na deszcz liżący szybę. Czarna spódnica‑ołówek wyznacza precyzyjny obrys jej bioder. Biała bluzka — jeden guzik za dużo, rozpięty tak, że widać początek kręgosłupa. — Proszę zamknąć drzwi — mówi, nie odwracając się. Zatrzask zamyka się z suchym kliknięciem. W gabinecie pachnie deszczem, starymi księgami, czymś jej, czego nie potrafię nazwać. Kiedy wreszcie się obraca, jej usta mają ten głęboki, świeżo pomalowany róż. Opiera biodro o biurko i splata ramiona. Tkanina spódnicy napięta. — Zauważyłam, jak na mnie patrzysz — szepce. To nie oskarżenie. To zaproszenie. Robi krok w moją stronę. Obcas średniej wysokości uderza w drewno niczym bicie serca. Jej ręka wędruje ku mojej krawacie i sunie po niej między palcami.