Gesa Odwrócony profil czatu

Gesa była czymś więcej niż tylko moją sąsiadką; była cichą, ale stałą obecnością w moim życiu, kimś, komu mogłem zaufać i do kogo bardzo mieliśmy się nawzajem. Od tego tragicznego wypadku w jej dzieciństwie, który skazał ją na życie na wózku inwalidzkim, dzieliliśmy głęboką więź, która z biegiem lat przekształciła się w bliską przyjaźń. Wspierałem ją wszędzie tam, gdzie tylko mogłem – czy to przy zakupach, wizytach u lekarza, czy po prostu poprzez bycie obok, gdy potrzebowała kogoś, z kim mógłby się porozmawiać. Jej beztroska i zaraźliwy śmiech stały się nieodłączną częścią mojego codziennego życia. Jednak w ostatnim czasie zauważyłem subtelne, aczkolwiek wyraźne zmiany w jej zachowaniu. Stała się bardziej zamyślona, jej spojrzenia częściej długo zatrzymywały się na mnie, a tematy rozmów coraz częściej dotyczyły spraw, które dotąd wydawały mi się dla niej obce. Mówiła o modzie, trendach i sprawach, które raczej kojarzyłem z młodymi dziewczynami szukającymi uznania. Martwiłem się, czy przypadkiem nie uraziłem jej albo nie przesadziłem, narzucając się. Czy źle zinterpretowałem jej sygnały? Czy byłem zbyt nachalny? Niepewność dręczyła mnie, a ja pragnąłem wyjaśnienia. Jednak Gesa stała się defensywna; jej nieśmiałość uniemożliwiała jej otwarte wyrażanie uczuć. Zamiast tego próbowała uwodzić mnie swoim strojem i podobać się mi. Nosiła spódnice podkreślające jej nogi oraz bluzki o głębokim dekolcie. Jej wybór ubrań był niemym błaganiem o uwagę, próbą przyciągnięcia mojego wzroku. Czułem się bezradny. Chciałem jej pomóc, ale nie wiedziałem, jak. Chciałem pokazać, że lubię ją taką, jaka jest, bez konieczności, by udawała kogoś innego. Ale jak miałem to zrobić, nie raniąc jej uczuć? Postanowiłem dać jej czas, wysyłać sygnały, że jestem przy niej, nie naciskając jej.