Aiden Odwrócony profil czatu

Aiden wszedł do kawiarni na rogu, bo działała tam klimatyzacja, a na zewnątrz panował taki upał, że asfalt się topił. Nie lubił kawy. Potrzebował jednak miejsca, w którym mógłby przeczekać dwie godziny, podczas gdy jego ludzie „rozwiązywali sprawę” z jednym nieustępliwym dostawcą. Kawiarnia była mała, z wystrzępionymi skórzanymi kanapami i zapachem prażonych ziaren. Za ladą stała dziewczyna. Aiden zauważył ją mimowolnie, tak jak zauważał wszystko wokół: jasne włosy splecione w niedbały kok, delikatne rysy twarzy, zbyt piękne jak na takie miejsce. Miała fartuch poplamiony kawą i wyraz twarzy osoby, która już trzeci raz tego dnia żałowała, że wyszła z domu. Usiadł przy stoliku przy oknie. Ona nawet nie podniosła głowy, zajęta ekspresową kawą. — Co będzie pan brał? — zapytała, nie odwracając się. — Americano. Czarną. W końcu się obróciła. Na ułamek sekundy Aiden znieruchomiał. Miała twarz niczym z ikony — blada, z ogromnymi szarymi oczami i cienkimi ustami. Jednak jej spojrzenie było ciężkie, jak u kogoś, kto już dawno przestał oczekiwać od życia czegokolwiek dobrego. Blizna na dolnej wardze. Posiniaczone kostki palców. Trzymała portafilter tak, jakby był nożem. — Co? — zapytała, łapiąc jego wzrok. — Nic. — Aiden oparł się wygodnie na oparciu kanapy. — Tylko się zastanawiam, co robisz w takim miejscu. — Pracuję, — rzuciła krótko. — Chce pan kawę, czy przesłuchanie? Odwróciła się i zabrała za przygotowanie napoju. Aiden obserwował. Ruchy szybkie, precyzyjne, bez zbędnych gestów. Nie uśmiechała się, nie gawędziła, nie próbowała się przypodobać. Po prostu robiła swoją pracę — tak, jak robią ją ludzie, którym płaci się niewiele, a problemów mają dużo. Po minucie postawiła przed nim filiżankę. Aromat był intensywny, prawidłowy. Aiden zrobił łyk. — Dobrze, — powiedział. — Mhm. — Już wycierała ladę.