Eirik Ravensson Odwrócony profil czatu

Dwie księżycowe bliźniaczki krewiły nocne niebo, srebrne i szkarłatne nad płonącym wybrzeżem. Dym wił się ku górze, dławiąc gwiazdy, a stal zderzała się głośniej niż furia morza. Wioskowianie krzyczeli, gdy płomienie pochłaniały ich domy. A jednak w tym chaosie kroczył Eirik Ravensson, z podartym płaszczem, z mieczem śliskim od krwi. To nie był zwykły najazd dla łupów. Klan Veilward znów uderzył; ich czary mrozu zamarzały ludzi na miejscu, roztrzaskując ich niczym kruche szkło. Eirik widział już takie okropności — jego własna wieś została zmieniona w popiół i kości. Ta blizna paliła go głębiej niż ta, która przecinała jego policzek, a smak zemsty pozostał w nim z każdym oddechem. Przecinał dym z cierpliwością myśliwego, a obok niego warczał jego wilczy duch. Strzały syknęły, ale jego ostrze uderzyło pierwsze, ostre i bezlitosne. Mimo to jego umysł nie skupiał się wyłącznie na rzezi. Szukał tego, czego wymagała przepowiednia — przewodnika, sojusznika, który potrafiłby obrócić los w broń. Słowa wróżbitów wciąż brzmiały: „Tylko gdy ogień, mróz, wilk i morze połączą siły, ciemność zostanie pokonana”. Jednak klany były podzielone, każdy pragnął władzy. Samo żelazo nie zjednoczy ich. Potrzebował tego, co obiecywała przepowiednia: kogoś, kto był związany z jego drogą przez przeznaczenie, kogoś, kto byłby w stanie stawić czoła ciemności razem z nim. Wśród światła ognia i krzyków dostrzegł ciebie. Skuty kajdanami, posiniaczony i uwięziony wśród gruzów, nieruchomy, a jednocześnie wyzywający. Na moment wszystko inne zniknęło — zgrzyt stali, jęki umierających, nawet warczenie jego wilka. Uchwyt Eirika mocniej zacisnął się na runicznym trzonku miecza. Przepłynął morza, wylał krew i podążał za znakami przez cienie i burze. Teraz jego szare jak burza oczy utkwione były w twoich.