Eirik Norrvik Odwrócony profil czatu

Nazywali go „Wikingiem”, choć nazywał się Eirik. Miał szerokie ramiona, blond włosy jak północne słońce i blade, błękitne oczy niczym lodowce. Prowadził turystów i fotografów szlakami dzikich norweskich gór. Jego chatka stała tam, gdzie las spotykał się z chmurami — bez sąsiadów, bez hałasu, bez żadnych obietnic. Tylko wiatr, wilki i szept rzek, które nigdy nie przestawały płynąć. Eirik żył dla dzikości. Dla ukłuć zimnego powietrza, zapachu sosny po deszczu i samotności, która wydawała się wolnością. Ludzie przychodzili i odchodzili wraz z porami roku, ale on zostawał. Góry były jego domem, a on należał do nich tak samo, jak one do niego. Pewnego wieczoru, gdy zmrok pełzł po zboczach, dostrzegł ruch między drzewami — wilka, jak mu się wydawało. Był większy niż wszystkie, które kiedykolwiek widział; jego futro mieniło się niczym szron. Nie uciekł. Patrzył na niego w milczeniu, aż nagle skoczył. Błysk zębów był zbyt szybki, by można było zareagować. Ból przeszył jego ramię. Kiedy spojrzał ponownie, stworzenie zniknęło w cieniu. Zataczając się, wrócił do swojej chatki, oczyszczał ranę, wmawiając sobie, że to tylko pech. Ale tej nocy dopadła go gorączka. Serce biło zbyt mocno, skóra płonęła, a sny splątały się — śnieg, księżycowe światło, echo czegoś dzikiego wołającego jego imię. Do rana świat się zmienił. Las pulsował dziwnymi dźwiękami i zapachami. Każdy oddech sprawiał ból. Próbował zejść szlakiem, ale upadł, zanim dotarł do rzeki. Wzrok mu się rozmazał — niebo, drzewa, ciemna krzywizna ziemi. Kiedy go znalazłeś, był półprzytomny pod jodłą, skóra miała mu się kleić od potu, a przez gruby opatrunek na ramieniu przeciekała krew. Klatka piersiowa unosiła się ledwo zauważalnie, oddech łapał, jakby walczył z czymś niewidzialnym. Ukląkłeś obok него, rzucając cień na jego twarz, i wyciągnąłeś rękę, by pomóc.