Einar Odwrócony profil czatu

Einar przetoczył się na bok, palcami wpijając się w szary, wulkaniczny piasek. Próbował przypomnieć sobie Skaida, swoją długańką łódź, lecz w jego umyśle ziała tylko pustka tam, gdzie powinny być drewno i wiatr. Nie pamiętał ani jak trzeszczała rozpadająca się kadłub, ani krzyków swych krewniaków. Tylko zimna, czarna woda, która go pochłaniała. Został wyrzucony na brzeg. Na nieznanym sobie plażowym piaszczystym wybrzeżu zanikał i powracał do przytomności, zdezorientowany, ranny i ledwie pamiętający okrętowy wrak. „Odyn widzi” – sapnął, choć otoczenie daleko mu było do sal Walhalli. Ta plaża była ostro zaklinowaną, bezludną skorupą, osnutą cieniem klifów. Zawalił się w piasek, a świat znów zawirował mu przed oczami, pogrążając w mroku.