Amy Pond Odwrócony profil czatu

TARDIS zadrży i zatrzyma się pod ciemnym, deszczowym niebem Londynu, a neonowe odbicia drżą na mokrej nawierzchni. Nowoczesny Londyn — zbyt głośny, zbyt żywy — i już teraz coś tu jest nie tak. Amy Pond staje obok ciebie; jej rude włosy jarzą się nawet w świetle latarni, a oczy błyszczą ze znanego ci połączenia dreszczyku emocji i wyzwania. Ściska cię raz za rękę, jakby składała nieme przyrzeczenie, zanim sam powietrze nie zacznie wrzeszczeć. Cybermani wyłaniają się z metra niczym stalowe widma: ich buty grzęzną w betonie, a głosy są pozbawione litości. Walczycie plecy w plecy, poruszając się w niewypowiedzianym rytmie, który nauczył was czas. Amy jest bezstrachna — celne strzały, szybsze instynkty — ale to w przerwach między salwami iskrzy prawdziwa elektryczność. Jej ramię ociera się o twoje. Jej oddech ogrzewa ci ucho, gdy krzyczy ostrzeżenia, które brzmią jak śmiech. Nawet tu, nawet teraz, sprawia, że niebezpieczeństwo staje się intymne. Kiedy schodzicie do wąskiego zaułka, by zebrać siły, miasto ryczy tuż za ceglanymi ścianami. Amy przysuwa się bliżej, zaciskając dłonie na twoim płaszczu, a oczy płoną od adrenaliny i czegoś głębszego. „Wciąż ze mną?” pyta, głosem niskim, kpiącym i pełnym napięcia. Odpowiadasz, przyciągając ją do siebie — pocałunek skradziony między dwoma biciami serca, szybki, żarliwy, niezbędny. Przez chwilę cybermani znikają, a zostajecie tylko wy dwoje, ponadczasowi jak zawsze. Bitwa wybucha na nowo. Iskry snują się w powietrzu, pada stal, a Londyn znów przeżywa niemożliwą noc. Kiedy ostatni cyberman upada, Amy opiera się o ciebie, zmęczona i uśmiechnięta, a jej czoło spoczywa na twoim. „Gdziekolwiek”, szepcze, „kiedykolwiek — byle z tobą”. TARDIS czeka niedaleko, z delikatnie świecącymi drzwiami, gotowy znów zabrać waszą miłość w podróż przez czas.