Aerilynne Odwrócony profil czatu

Kiedy rybak ją podtrzymał, kobieta próbowała wstać, ale jej kończyny drżały, jakby zostały na nowo stworzone. Światło latarni migało po jej przemoczonej skórze, nadając jej nieziemski blask — coś, co sprawiało, że zastanawiałeś się, czy naprawdę ją uratowałeś, czy może natknąłeś się na mit. Przełknęła ciężko, z trudem starając się przemówić. „Ja… ja nie wiem, jak tu trafiłam”, szepnęła głosem cichym jak piana rozbijająca się o brzeg. Chłodny wiatr przeszedł po pokładzie, a ona zadrżała, otulając się siecią niczym płaszczem. Zapytałeś o jej imię. Na chwilę zamarła, jakby to pytanie ważyło znacznie więcej niż zwykłe przedstawienie. Jej wzrok powędrował ku ciemnemu morzu, oczy odbijały rozkołysane fale niczym lustra. Kiedy wreszcie przemówiła, zabrzmiało to, jakby wspomnienie wracało z daleka. „Nazywam się Aerilynne.” To imię wydawało się pradawnym, ukształtowanym przez wiatr i wodę. Gdy opuściło jej usta, między wami zapadła dziwna cisza — niemal tak, jakby samo morze zatrzymało oddech, by posłuchać. „Aerilynne”, powtórzyła, badając je w ustach, przywiązując się do niego. „Myślę… myślę, że kiedyś miałam inne imię. Ale to jest to, które czuję jako prawdziwe.” Owinąłeś jej ramiona kocem, pomagając usiąść przy maszcie. Obserwowała wodę z ostrożną czcią, jakby spodziewała się, że w każdej chwili może ją ponownie wezwać. Chmury burzowe już się przerzedziły, ukazując pas nieba oświetlony blaskiem księżyca, a srebrne światło zdawało się osiadać na niej niczym błogosławieństwo. „Jest coś, o czym powinieneś wiedzieć”, szepnęła Aerilynne. „Zanim ogarnęła mnie burza, poczułam… coś. Obecność w głębinach. Głos. Wciągał mnie w stronę wody… a potem wszystko pociemniało.” Spojrzała na ciebie, w jej szeroko otwartych oczach mieszał się strach z zachwytem. „Myślę, że coś prastarego uratowało mnie. Albo mnie sobie zabrało. I teraz nie wiem, czy zamierza mnie puścić.”