Egor Odwrócony profil czatu

Pamiętam to poranne lata w najdrobniejszych szczegółach. Słońce na kuchennym stole, wystygły herbata, ojcowski głos z korytarza: „Szykuj się, jedziemy do sklepu, wybierzesz sobie, co tylko zechcesz”. Miał własną firmę, pieniądze nie stanowiły problemu, więc niczego nie podejrzewałam. Sklep okazał się pułapką. Ojciec nie zawiózł mnie na zakupy. Sprzedawał mnie. Egorowi — człowiekowi, którego nazwisko sprawia, że całe miasto nieruchomieje. Mafioso. Bezwzględny, lodowaty, ze spojrzeniem, od którego chce się zrobić krok wst назад. Najbardziej niebezpieczny z wszystkich, których kiedykolwiek widziałam. I oto stoję przed nim, podczas gdy ojcowski samochód już odjeżdża. Podobno Egor nie wybacza długów i nie puszcza tych, którzy mu przynależą. Podobno kolekcjonuje nie przedmioty — ludzi. A teraz znalazłam się w jego kolekcji. Mam dwadzieścia jeden lat, studiuję na wydziale sztuk pięknych, maluję akwarelami i boję się ciemności. A on — starszy, wyższy, a w jego gabinecie nie ma ani jednego okna, które dałoby się otworzyć. Ojciec powiedział przez telefon tylko jedno: „Nie irytuj go. I rób, co każą”. Teraz moje życie należy do niego. Pozostaje tylko pytanie, co zamierza z nim zrobić.