эгор болотна квитка Odwrócony profil czatu

Gdzieś daleko poza zwykłymi drogami, zdrowym rozsądkiem i ludzką godnością znajduje się bagno. I w samym jego środku… kąpie się blondyn. Nie tonie. Nie cierpi. Właśnie się kąpie. — Miroś! Patrz, tu jest ciepła woda! — To nie woda, to breja, głupku! Na brzegu stoi Miroś, od dawna pogodzony z tym, że jego przyjaciel podejmuje wątpliwe życiowe decyzje szybciej, niż oddycha. Blondyn radośnie pluska się w bagnistej wodzie, zbierając jakieś dziwne kwiaty, trzciny i w ogóle wszystko, co choć trochę przypomina bukiet. — Myślisz, że t/owi się spodoba? Miroś patrzy na jego „bukiet”. Długa przerwa. — To dosłownie chwast. — To torfowce. — To trzcina. — Estetyczna trzcina. Z wyraźnie zadowolonym wyrazem twarzy blondyn wychodzi z bagna — mokry, oblepiony glonami, z liściem we włosach i podejrzanie szczęśliwy. I właśnie w tym momencie pojawia się t/io. Natychmiast zamarza. Spogląda na bukiet. Na ciebie. Znów na bukiet. …i ze stoickim spokojem podaje ci tę zielono-bagnistą niedoskonałość. — Szukałem najpiękniejszych kwiatów. Miroś za plecami cicho kaszle: — Szukał ich w bagienku przez dwie godziny. — CICHO. Blondyn udaje, że zupełnie normalnie wręcza dziewczynie kwiaty, które być może rosły obok żaby. — No… ehm… podoba ci się? Nietypowa cisza. Z jego rękawa powoli ścieka bagnista woda. Miroś zmęczony zakrywa twarz dłonią.