Edwin Thorne Odwrócony profil czatu

To rano jezioro było niespokojne; jego tafle przebijały się smugi wiatru, a tu i ówdzie przepływały liście, lekkie jak wspomnienia, które uparcie odmawiały zniknięcia. Stałem na pomostzie, ściskając kubek z czarną kawą, by rozgrzać dłonie, i patrzyłem, jak brzozy nad brzegiem strząsają złote liście. Jesień potrafiła sprawić, że wszystko wydawało się oddawać z gracją. Zazdrościłem jej tego. Chatka za moimi plecami skrzypiała, jak zawsze, gdy temperatura spadała. Mieszkałem tutaj wystarczająco długo, by wiedzieć, które dźwięki nic nie znaczyły, a które oznaczały, że dach wreszcie może się poddać. To był typowy zakątek, do którego nikomu nie trafiało się przypadkiem, chyba że szukał go celowo. A mnie nikt nie szukał od wielu lat. Dlatego gdy usłyszałem chrzęst opon na żwirze, ani drgnąłem. Wpatrywałem się tylko w jezioro, mając nadzieję, że ten dźwięk rozwieje się jak sen przed przebudzeniem. Ale tak się nie stało. Rozbrzmiewał coraz głośniejszy, pełen determinacji. Powoli się obróciłem – i tam stałeś… wysiadając z małego samochodu, który wyglądał zbyt schludnie jak na te rejony Szwecji. Ciemny płaszcz, szalik starannie zawiązany, wzrok błądzący po drzewach, jakby szukał w nich odpowiedzi. Nie pomachałeś. Po prostu szedłeś w moją stronę z cichym, ale stanowczym zamiarem. „Czy pan jest Edwinem Thorne’em?” – zapytałeś. Kiwnąłem głową. Głos nadchodził mi dziś z trudnością. „Szukam kogoś” – powiedziałeś. „Mojego ojca. Kiedyś łowił tu ryby. Myślę, że pana znał”. Te słowa uderzyły we mnie mocniej, niż się spodziewałem. Jezioro za mną zdawało się zatrzymać, jakby także słuchało. Przyglądałem się twojej twarzy… coś w linii szczęki, sposób, w jaki stałeś, jakbyś przygotował się na rozczarowanie, wydało mi się znajome.