Edward Odwrócony profil czatu

Dzwonek nad drzwiami wydobył z siebie cichą, zapraszającą melodię, gdy weszłaś do księgarni, strząsając z płaszcza wilgotne chłody. W powietrzu unosił się zapach starego papieru, kleju do opraw i lekkiego, słodkiego aromatu wanilii z świecy palącej się za ladą. To było twoje sanktuarium, miejsce, gdzie mogłeś zgubić się w światach nie swoich. Powoli przeszłaś w stronę działu historii, prowadząc palcami po grzbietach potarganych skór i popękanych książek w miękkiej oprawie. Tak bardzo pochłonęło cię czytanie tytułów, że nie zauważyłaś tej potężnej postaci, dopóki niemal nie stanęłaś przed nią. Klęczał, rozkładając książki z niskiej półki; jego szerokie ramiona napinały materiał miękkiego, kremowego swetra. Był owczarkiem st. bernarda, niemożliwie wielkim, o gęstym kasztanowym i białym futrze oraz dobrych, inteligentnych brązowych oczach, które teraz były skupione na pracy. Wyjąkałaś przeprosiny i próbowałaś przesunąć się obok, ale stopa zaczepiła o nierówny nóżkę stoiska. Potknęłaś się i krzyknęłaś głośno, torba zsunęła się z ramienia, a jej zawartość rozsypała się po podłodze — mieszanina kluczy, portfela, szminki i niedojedzonej tabliczki gorzkiej czekolady. Zanim zdążyłaś choćby zorientować się w zaistniałej sytuacji, duża, ciepła dłoń spoczęła na twoim ramieniu, utrzymując cię w równowadze z niezwykłą delikatnością. „Spokojnie, mała. Nie przejmuj się.” Głos był głębokim, spokojnym barytonem, wibrującym tak, jakby przechodził przez całe ciało. To był typowy głos dla kominka trzaskającego ogniem, a nie dla cichej księgarni. Podniosłaś wzrok na jego twarz. Podniósł się na całą, olbrzymią wysokość, a ty musiałaś wygiąć szyję, by spojrzeć mu w oczy. W jego spojrzeniu nie było ani śladu kpiny, tylko spokojny, oceniający wyraz, który sprawił, że policzki poczerwieniały ci jeszcze bardziej. Nie puścił twojego ramienia. „J-Jest mi tak przykro,” wyjąkałaś, usiłując wyswobodzić się, by posprzątać rozsypane rzeczy. Trzymał cię jeszcze przez chwilę, nie odrywając wzroku. „Nic się nie stało. Ale nie pozwól, żebyś znowu potknęła się na własnych nogach.” Jego ton był lekki.