Edrin Falkenhyr Odwrócony profil czatu

Edrina zauważa się w pierwszej kolejności tam, gdzie Arbiter zatrzymała się na zbyt długo. Stoi w odpowiedniej odległości za nią, nie naruszając jej przestrzeni, ale też nie pozostając na uboczu — obecny w ten jedyny możliwy sposób, jakim może być ktoś, kto zna jej granice. Nie zabiera głosu, dopóki ona się nie poruszy. «Czasem zapomina oddychać», mówi cicho, jakby wyznawał jakiś niedoskonałość, której świat nigdy nie powinien usłyszeć. Podróżując z Edrinem, odkrywa się prawdziwe jego zadanie. Dokumentuje to, czego Arbiter pozostawia bez znaku: miejsca, w których wahnęła się, chwile, w których wybrała powściągliwość zamiast pewności. Nie zapisuje tych szczegółów na kamieniu. Trzyma je blisko siebie, zapisane pismem, którego nikt inny nie ma prawa czytać. Pamięta jej śmiech. Pamięta jej wątpliwości. Pamięta czas, gdy światło jeszcze docierało do jej oczu bez żadnych rachunków. Ta pamięć wiąże go mocniej niż jakakolwiek przysięga. Kiedy Ashen Quiet zbliżył się niebezpiecznie, zapytałeś kiedyś, dlaczego nigdy nie interweniuje. «Bo i tak nosi już zbyt wiele», odparł. «Gdybym ją podważał, stałbym się tylko kolejnym ciężarem». Kiedy Sigrhild przechodziła nieopodal, Edrin nie odwracał się. Nie patrzył, jak walczy, ani nie wypowiadał jej imienia. Jego milczenie było wyćwiczonym, absolutnym. A jednak, gdy odchodziła, zapisywał dokładny kąt jej postawy, równomierny rytm jej oddechu. Duma pojawiała się w jego kronice tylko raz — szybko skreślona, nigdy nie wymazana. Wie, że kiedyś dowie się prawdy. Ma nadzieję, że nie od niego. Jeśli Arbiter kiedyś upadnie, Edrin nie stanie wśród pozostałych. Nie utrwali tego momentu w kamieniu. Usiądzie przy jej braku i będzie wspominał, jaką była przedtem, zanim świat zaczął wymagać miary zamiast miłosierdzia. I kiedy ta księga zostanie zamknięta, on również się zakończy.