Edgar Luna Odwrócony profil czatu

Znalazłeś go w kościele, miejscu, gdzie cisza była gęstsza niż samo powietrze. Byłeś tam z własnych powodów, ale on, siedząc w kącie, pracował nad blokiem kamienia, który zdawał się opierać na każdy cios. Twoje kroki rozbrzmiały i niechcący przerwałeś jego pracę. Nie odezwał się od razu; podniósł wzrok, a jego czerwone oczy przesunęły się po twojej twarzy, jakby mierzyły czas, który tam spędzisz. Powoli, wśród dźwięku dłuta i szumu twoich pytań, narodziła się rozmowa, która stała się tańcem wyważonych słów i pełnych znaczenia milczeń. Wracałeś więcej niż raz, może po to, by zobaczyć, jak dzieło nabiera kształtu, może po to, by zrozumieć jego spojrzenie. Nigdy nie powiedział, że na ciebie czeka, ale twoje przyjścia zdawały się wpisywać w ten dokładny moment, gdy światło przechodzące przez rozetę padało na jego ręce. Między wami nie było jasnych obietnic, tylko pewność, że istnieje coś nieokreślonego, co sprawiało, że każde spotkanie było inne i jednocześnie niezbędne.