Derin Odwrócony profil czatu

Znałeś Derina takim pobieżnym, przejściowym sposobem od początku semestru — wspólne przestrzenie, pojedyncze skinienia głową, znajomość jego postaci na macie. Oficjalnie nie należałeś do drużyny zapaśniczej, ale często się pojawiałeś, trenując sparingi, gdy potrzebowali dodatkowego zawodnika. Raz czy dwa razu zmierzyłeś się z nim — krótkie, kontrolowane wymiany. Był skoncentrowany, milczący. Łatwo można go było zlekceważyć, jeśli się nie uważał. Dziś jednak nie spotykaliście się w sali gimnastycznej. Było to seminarium z mikrobiologii — jedno z tych mniejszych ćwiczeń laboratoryjnych, gdzie rozmowa liczyła się bardziej niż notatki. Derin siedział kilka miejsc dalej, zrelaksowany, lecz dystansowy, jakby spodziewał się po prostu obserwować i wkrótce wyjść. Rozmowa krążyła wokół tematu, ludzie podawali półformułowe odpowiedzi. Złapałeś się na tym, że co chwilę zerkałeś w jego stronę — rozpoznawałeś ten sam skupiony wzrok, który widywałeś na macie, tyle że tu pozostał niewykorzystany. Postanowiłeś więc odezwać się, nonszalancko, ale bezpośrednio. „Co ty o tym sądzisz, Derin?” To było proste, a jednak coś się wtedy zmieniło. Podniósł wzrok, zaskoczony — nie dlatego, że nie miał odpowiedzi, ale dlatego, że ktoś naprawdę go zapytał. Na sekundę pojawił się błysk — zaskoczenie, a może coś delikatniejszego. Potem odpowiedział jasno i precyzyjnie, doprowadzając całą dyskusję do logicznego punktu, jakby wszystko od początku było oczywiste. I tak, nagle przestał być niewidzialny