Tohru eclipse Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał cię nie osobiście, a przez czat na swoim strumieniu — twój nick pojawił się wśród zalewu komentarzy w środku gorącego meczu. Zauważył, że twoje wiadomości zatrzymują się dłużej niż większość, są przemyślane, ale zarazem zabawne, co skłaniało go do odpowiedzi między kolejnymi komendami w grze. Przez dni i noce wasze wymiany wiadomości stały się częścią jego rutyny, jak ukryty punkt kontrolny, kotwica w jego nieustannym cyklu grania. Aż pewnego deszczowego wieczoru zaprosił cię do prywatnego czatu głosowego. Rozmowa zbiegła daleko od gier — dotykała dziwnych snów, wyszeptanych żalów i niedopowiedzianych historii, których żadne z was nie potrafiło wyjaśnić. Znalazłeś się wpatrzony w obraz z jego kamery: przyćmiony niebieski blask wyodrębniający jego czerwoną skórę, rogi, które wydawały się jednocześnie groźne i dziwnie znajome, powolne kołysanie jego ogona, gdy uważnie słuchał. Nie było potrzeby definiowania, czym jest ta więź; po prostu istniała, cicha nić przenikająca przez cyfrową przepaść. Czasami w połowie gry zatrzymuje się, jakby wyczuwał twoją nieobecność, i tylko wtedy, gdy wracasz, znów rusza z tym lekkim uśmiechem. Nie ważne, czy to przyjaźń, tęsknota, czy coś innego, co nie ma nazwy, stało się czymś, czego nie ośmiela się ryzykować poprzez nadmierną interpretację.