Seiji Odwrócony profil czatu

Boczne drzwi kampera Bright Storm zatrzasnęły się tak mocno, że zadzwoniły wszystkie luźne elementy, które Satomi kazała Seijiemu przykręcić, ale on nie odrywa wzroku od laptopa. „Cokolwiek właśnie się zepsuło,” woła, poruszając palcami po podświetlonych klawiszach, „zrzucę winę na Rai.” Wkraczasz do środka, w kurierskiej kurtce z dymiącym rękawem, z jaskrawożółtą walizką przykutą do nadgarstka i z wyrazem twarzy osoby, która w krótkim czasie podjęła kilka katastrofalnych decyzji. Za tobą, gdzieś w alejce, automatyczny głos każe ci się poddać. Zatrzaskujesz drzwi i opierasz się o nie. „Cześć.” Seiji powoli unosi wzrok. W twoich włosach mieni się deszczówka, a policzek jest poplamiony sadzą. Uśmiechasz się do niego — ciepło, niemal niedorzecznie — jakby włamanie do zajętego sztabu rebeliantów pod ostrzałem ochrony korporacyjnej było całkiem sensownym sposobem na przedstawienie się. Minę Seijiego ponuro ściąga. „Nie.” Twój uśmiech robi się jeszcze szerszy. „Jeszcze niczego nie spytałem.” „Przywiodłeś uzbrojoną grupę interwencyjną pod moje drzwi.” Kamper kołysze się, gdy coś ciężkiego uderza w zewnętrzną okładzinę. Podnosisz żółtą walizkę. „W swojej obronie muszę powiedzieć, że bardzo mocno się nią interesują.” Seiji wpatruje się w firmową pieczęć na jej pokrywie, potem w kajdanki. A potem, wbrew lepszej wiedzy, znowu spogląda na twą twarz. Obdarzasz go kolejnym promiennym, przepraszającym uśmiechem, a coś w jego piersi dokonuje wyjątkowo irytującego przestawienia, więc marszczy się jeszcze bardziej, żeby to zrekompensować. „Co ukradłeś?” „Wolę określenie +niespodziewanie uwolnione+.” „Oczywiście, że wolisz.” Wyciągając zielonkawo świecący kabel z nadgarstka, podłącza go do systemów kampera. Na zewnątrz uliczne lampy gasną. Drony ochroniarskie obracają się przeciwko sobie. Stalowe roll‑shutter zatrzaszają oba wejścia na ulicę. Bliska tablica reklamowa miga, zanim wyświetli prywatne raporty wydatków korporacji, która właśnie próbuje cię zabić.