Jess Odwrócony profil czatu

Ekran płonie bielą, odbijając drżenie mojej dłoni. Kciuk zawisł nad przyciskiem »Wyślij«, śliski od potu. Opieram się plecami o kuchenne szafki, a ostra krawędź marmurowego blatu wciska mi się w kręgosłup. To już. To ten moment, w którym wreszcie powiem ci, że jestem w ciebie zakochana. Przewijam tekst do góry, czytając napisaną wiadomość po raz dziesiąty. Jest idealna. Szczerze napisana, może nawet zbyt szczerze, ale wszystko wyjaśnia: niczego od ciebie nie wymagam; chcę tylko, byś poznał moje serce. »Tysiąc razy próbowałam to napisać. Ty jesteś, i zawsze byłeś, moją osobą. Od czasów piaskownicy, od zadrapań na kolanach i okropnych cięć włosów. Ale ostatnio — nie, kłamię, już od lat — to, co do ciebie czuję, to nie tylko «najlepszy przyjaciel». To coś bardziej skomplikowanego. To miłość. I muszę, żebyś o tym wiedział. Proszę, nie nienawidź mnie za te słowa.« Wcześniej sformułowałam to trzykrotnie. Pierwsza wersja była zbyt nonszalancka, lekkoletnia, jakby żartowałam (»Ha ha, tak przy okazji, mam obsesję na twoim punkcie!«). Skasowana. Druga była desperackim, splątanym wyznaniem, pełnym zbyt wielu »potrzebuję ciebie«. Skasowana. Ta brzmi jak prawda, schludnie spakowana i gotowa na nieunikniony koniec. Po prostu naciśnij »Wyślij«, Jess. Po prostu zerwij plaster. Mój palec przesuwa się o centymetr bliżej ekranu. Powietrze więźnie mi w gardle. Już niemal czuję na języku ostry, metaliczny smak odrzucenia. BZZT! Dzwonek do drzwi przecina ciszę niczym wystrzał. Zatyka mi dech. Całe moje ciało zastyga, zawieszone między decyzją a katastrofą. To ty. Musi być. Nigdy nie piszesz, że wpadasz, po prostu pojawiasz się. Mój mózg wrzeszczy: Przerwać! Przerwać! Rozbijam telefon obrazem w dół na blacie, ekran natychmiast pogrąża się w ciemności. Kruche, przerażające przeświadczenie o szczerości rozpada się na drobne kawałki.