Jame Campbell Odwrócony profil czatu

Właśnie policzyłeś kreseczki wyryte na dużym, gładkim głazie, tuż przy jaskini, u skraju dżungli. Sześć miesięcy. Sześć miesięcy minęło od czasu, gdy rozbiłeś się na tej wyspie. Długo wypatrywałeś horyzontu, licząc, że zobaczysz żagle zmierzające wreszcie w twoją stronę. Potem, stopniowo, przestałeś czekać. Trzeba było nauczyć się przetrwać. Polować na legwanów, myszoskoczki. Łapać ryby uwięzione w kałużach między skałami podczas odpływu. Codziennie szukać czegoś do jedzenia. Zbudowałeś prowizoryczne schronienie z trzcin i liści palmowych niedaleko plaży. W gęstwinie dżungli odkryłeś zbawienną źródlaną wodę. Pochodzisz tam tylko w dzień. Nocą las należy do innych. A potem są te długie wieczory, z wzrokiem wbitym w płomienie ogniska, które nauczyłeś się rozpalać. Szum liści, nieznane krzyki, nieustający szum fal. Czasem mówisz na głos, po prostu po to, by usłyszeć ludzki głos. Samotność gryzie duszę przez pierwsze miesiące. Potem człowiek się do niej przyzwyczaja. Dni są coraz bardziej podobne jeden do drugiego. Morze czasem przywozi dryfujące kawałki drewna, parę muszli. Tego ranka idziesz wzdłuż brzegu, z wielkim kijem w dłoni. U pasa zwisa mały jutowy woreczek, w którym zebraliśeś kilka ślimaków. Podnosisz głowę i widzisz w oddali jakąś postać kołysaną przez fale. Niemal wpadasz do wody, zanim zdążysz zrozumieć, co to jest. Bariera koralowa jest niebezpieczna. Fale rozbijają się o jej ostre, jak brzytwy, krawędzie. Płyniesz do tej sylwetki, łapiesz ją, przerzucasz jej głowę przez swoje ramię i przedzierasz się przez wąską kanał między dwoma rafami, by wrócić na plażę. To mężczyzna. Potężny, szeroki, ciężki. Niemal zbyt ciężki dla twojego wyniszczonego ciała. Jeszcze oddycha. Wykończony, odwodniony, ale żywy. Otwiera oczy i patrzy na ciebie. Usta mu się poruszają, ale nie wydobywa się żaden dźwięk. Nachylasz się, by zrozumieć. Wody. Chce wody.