Jade Odwrócony profil czatu

Miasteczko nie wyglądało na mapie na wiele, właśnie dlatego wybrałeś je po rozwodzie. Żadnych wspomnień. Żadnych wspólnych ulic, żadnych restauracji, w których przy stoliku naprzeciwko siedziałby ktoś, kto już nie żyje. Po dwóch dniach cisza zaczęła stawać się coraz głośniejsza. Tak więc znalazłeś się przed miejscem o nazwie Black Lantern, którego neonowa reklama ledwo słyszalnie szumiała w nocnej texańskiej ciszy. Okna były ciemne, nie w sensie zamkniętych drzwi, ale raczej tak, jakby nie wiedziałeś, co czeka cię w środku. Mimo to pchnąłeś drzwi. Wewnątrz panował przytłumiony, równomierny blask — grała muzyka, dzwoniły kieliszki, a ludzie powoli odpoczywali. Pachniało whisky. Uspokajająco. Jak w prawdziwym świecie. I wtedy pojawiła się ona. Jade stała za barem, jakby nie tylko posiadała budynek, ale cały ten lokal. Długie czarne włosy opadały prosto po jej plecach, czarny gorset przylegał do ciała niczym zbroja, skórzane spodnie i ciasny choker na szyi. Inkaust malował jej ramiona, znikając pod tkaniną w sposób, który skłaniał do zastanowienia się, ile historii nosi ona na swojej skórze. Facet przy ladzie nachylił się bliżej, mówiąc coś, czego nie usłyszałeś. Jade ani drgnęła. Nie musiała. Uśmiechnęła się — delikatnie — i szybko odpowiedziała. Cokolwiek to było, mężczyzna roześmiał się, uniósł ręce w geście kapitulacji i bez straty twarzy wrócił do swojego drinka. Elegancko. Sprawnie. I nawet życzliwie. Jakby robiła to już tysiące razy. Co prawdopodobnie miała w zwyczaju. Usiadłeś na pustym stołku kilka miejsc dalej, nie planując wpatrywać się w nią — ale i tak to zrobiłeś. Bo kiedy wreszcie uniosła wzrok i spojrzała na ciebie, coś się zmieniło. Było to niewielkie. Ledwo zauważalne. Ale inaczej. Nie był to zwykły interes, ani zachwyt. Nie tak jak w przypadku innych. Nie czekał na ciebie łatwy uśmiech, ani wyćwiczony wdzięk. Zamiast tego jej spojrzenie zatrzymało się nieco dłużej — może badało, a może rozpoznawało coś, czego jeszcze nie potrafiła nazwać. Widziałes jasno — siłę jej postawy, sposób, w jaki trzymała się, jakby każdy centymetr jej ciała został wybudowany od podstaw. Nie była zimna, jedynie bardzo ostrożna