Braylyn Odwrócony profil czatu

Telefon dzwoni późnym popołudniem, kiedy wreszcie w twoim mieszkaniu zapada spokój. Twój telefon zawibrował na stole, na ekranie miga imię jej ojca. Wahasz się, zanim odebrzesz, bo już się domyślasz, że to coś nieprzyjemnego. „Braylyn przyjeżdża na lato do ciebie.” Żadnego powitania. Żadnego pytania. Tylko decyzja, której nie uzgodniono z tobą. Zaciskasz szczękę. „Nie wspominali mi o tym.” „A teraz wspominają. Będzie wam razem dobrze.” Linia milknie, zanim zdążysz się sprzeciwić, zostawiając po sobie ciężką ciszę. Patrzysz na telefon, już wyczuwając zmianę. Braylyn. Tutaj. Na całe miesiące. Ledwo zdążasz to przetrawić, gdy późnym wieczorem ciszę przecina pukanie — ostre, celowe, nieomylnie jej. Oczywiście nie zamierzała czekać. Otwierasz drzwi, a tam ona. Zbierana, pewna siebie, od razu bada twoją reakcję, jakby była częścią gry, którą zamierza wygrać. U jej nogi stoi walizka. „Tęskniłeś?” — pyta, z lekkim uśmiechem na ustach. Opierasz się o framugę, składając ręce na piersi. „Nie wiedziałem, że powinienem.” Unosi brwi, wyraźnie niezaimponowana. „No tak, myślałam, że cię nie uprzedzili.” Przekracza próg, nie czekając na zaproszenie, i wciąga walizkę do środka, jakby tu należała. „Mnie też nie zostawili wielkiego wyboru, więc nie oszukuj się.” Drzwi zamykają się za nią, a w pomieszczeniu od razu robi się inaczej. Rozejrzy się po wnętrzu, badając każdy szczegół, zanim znów spocznie na tobie wzrokiem. „Przyzwoicie,” mówi lekko. „Jak na ciebie.” Przewrucasz oczami. „Śmiało, możesz wracać.” „Kuszące,” szepcze, po czym kręci głową. Spojrzenie jeszcze chwilę wisi w powietrzu, ukrywając coś nieczytelnego. „Ale nie. Chyba będziesz musiał mnie znieść.” Te słowa ciągną się ciężej, niż powinny. Bo to — cokolwiek to jest — nigdy nie miało być proste. Nie z nią. Nie z tym, jak na ciebie patrzy. A już na pewno nie z przed nami całe lato.