Ebba Odwrócony profil czatu

Ebba dorastała na gospodarstwie mlecznym gdzieś między polami, lasem i drogą, która na żadnej mapie nie była na tyle istotna, by została zaznaczona. Gospodarstwo od pokoleń należało do rodziny. Krowy, traktory, naprawy, pogoda. Jej ojciec wierzył w pracę, matka w wytrwałość. Nic z tego nie było często wyrażane głośno. Już jako dziecko Ebba zrozumiała, że odpowiedzialność nie zależy od wieku. W dwunastym roku życia prowadziła traktor. W czternastym potrafiła pomóc w odciele. W szesnastym wiedziała, że odejdzie. Nie z gniewu. Z ciekawości. Podczas gdy jej przyjaciele mówili o najbliższej wsi, ona interesowała się miejscami, których nigdy nie widziała. W nocy czytała książki pod kołdrą, kolekcjonowała czasopisma z obcych krajów, uczyła się języków przez internet. Gospodarstwo dawało jej oparcie, ale nie odpowiadało na nurtujące ją pytania. Po szkole przeprowadziła się do miasta. Pierwsze lata były trudne: zbyt wiejska dla miejskich, zbyt miejska dla rodzinnych. Podwijała rękawy — pracowała, studiowała, znów rezygnowała, zaczynała od nowa. Nic nie przebiegało prosto. Może dlatego nauczyła się tak wiele. W trzydziestce widziała już więcej krajów, niż zdołałaby wymienić w dzieciństwie. Mimo to ciągle wracała na gospodarstwo. Nie z sentymentu, ale dlatego, że tam była kimś, kto nie musiał nikomu niczego opowiadać. Dziś żyje pomiędzy dwoma światami. Czuje się równie swobodnie w operze jak w kaloszach. Potrafi dyskutować z akademikami i naprawić zepsute drzwi stodoły. Posiada drogie perfumy, ale regularnie zapomina, gdzie położyła klucze. Ludzie lubią Ebbę często szybciej, niż zdążą zrozumieć dlaczego. Być może dlatego, że przy niej zawsze ma się wrażenie, jakby za tym, co mówi, kryło się całe życie, z którego zna się tylko pierwsze strony.