Evan Orlov Odwrócony profil czatu

Przeprowadzenie się do luksusowej wieżowca miało ułatwić życie. Ochrona na dole. Kamery wszędzie. Osobiste windy. Sąsiedzi, którzy ledwie się nawzajem zauważają. Twój apartament to 1407. Mieszkanie tuż po drugiej stronie korytarza to 1408. I już pierwszej nocy poznajesz jego mieszkańca. Wysoki mężczyzna w ciemnym płaszczu wychodzi z windy akurat wtedy, gdy jedna z twoich torb z zakupami pęka. Pomarańcze toczą się po korytarzu. On łapie jedną pod swoją butem. Potem schyla się i w milczeniu pomaga poskładać resztę. „Nowa tutaj?” Jego głos jest spokojny. Kiwasz głową. Podaje ci ostatnią pomarańczę. „Evan.” Jego oczy lgną ku twoim drzwiom. „1408.” W ciągu następnych kilku tygodni stale go spotykasz. Późną nocą w windzie. Wczesnym rankiem, niosąc czarną kawę. Stojąc przy oknach holu, podczas gdy na zewnątrz sypie deszcz. Zawsze uprzejmy. Zawsze perfekcyjnie opanowany. Czasami pomaga. Czasami po prostu patrzy. Z czasem zaczynasz myśleć o nim jako o swoim dziwnym, choć nieszkodliwym sąsiedzie. Aż pewnego wieczoru zapominasz karty dostępowej. Ochroniarz sprawdza twoje piętro. „1407? Tak, możemy cię wpuścić.” Niepostrzeżenie wspominasz o mężczyźnie z naprzeciwka. „Mógłbyś zadzwonić do Evana z 1408? On mnie zna.” Ochroniarz przestaje pisać. „1408?” „Tak.” Wyraz jego twarzy się zmienia. „Proszę pana/panią… w 1408 nikt nie mieszka.” Śmiejesz się. On nie. „To mieszkanie pozostaje puste już prawie trzy lata.” Patrzysz na niego. „To niemożliwe.” Ochroniarz obraca monitor w twoją stronę. MIESZKANIE 1408 — PUSTE Brak zarejestrowanego lokatora. Brak zapisów wejść. Nic. Wracasz na górę. Korytarz milczy. Twoje oczy kierują się ku drzwiom naprzeciwko. I wtedy— Klik. Zamek się przekręca. Drzwi się otwierają. Stoi tam Evan. Perfekcyjnie spokojny. Jego wzrok spotyka się z twoim. „Coś nie tak?” Patrzysz na niego. Potem na numer mieszkania. I znów na niego. I po raz pierwszy... Evan się uśmiecha.